Je moet het wel zelf voelen

Paul Blanca is een van de meest iconische figuren in de Nederlandse fotografie, vooral bekend om zijn rauwe en gestileerde zelfportretten die een mix van angst, agressie, pijn, tederheid en verdriet uitdragen. In de jaren tachtig maakte hij furore met indringende beelden die niet alleen zijn fysieke pijn, maar ook zijn emotionele strijd documenteerden. Zo slaat hij bijvoorbeeld een spijker door zijn hand, steekt hij een pijl door zijn wang en plaatst hij een levende rat in zijn mond. Andere krachtige beelden tonen hem in een kwetsbare houding met zijn naakte moeder kort voor haar dood.

Blanca's werk werd niet alleen opgemerkt door het publiek, maar zijn foto's zijn ook aangekocht door internationale musea. In New York volgden solotentoonstellingen, maar ondanks zijn roem en succes bleef hij trekken naar de zelfkant van het leven. Een strijd met middelenmisbruik, waaronder drugs en alcohol, verstoorde zijn carrière. De balans tussen zijn artistieke ambities en persoonlijke demons begon te wankelen toen hij in 1994 door collega-kunstenaar Rob Scholte onterecht werd beschuldigd van een bomaanslag op diens auto. Deze beschuldiging leidde tot een tragedie die Scholte zijn benen kostte en de dood van Hoogendijks ongeboren kind tot gevolg had. De schaduw van deze gebeurtenis viel zwaar op Blanca, die hierdoor zijn carrière zag eindigen.

Ondanks deze tegenslagen, en een periode van diepe heroïneverslaving, bleef hij fotografen. Zijn verlangen om te creëren en zijn liefde voor de kunst trokken hem telkens weer terug naar de camera. Met vallen en opstaan wist hij langzaam zijn leven weer op te bouwen. Het werk van Paul Blanca blijft tijdloos en blijft resoneren, zelfs als het publiek zich van hem afwendde.

Erik Dijkstra heeft, in samenwerking met Blanca's vrienden, familie en medekunstenaars, dit boek samengesteld dat zijn levensverhaal en zijn indrukwekkende oeuvre documenteert. Tot aan Blanca's onverhoopte overlijden op 14 oktober 2021 is dit werk volledig voltooid. Het boek is rijk geïllustreerd en biedt een eerbetoon aan de 'enfant terrible' van de Nederlandse fotografie.

In de pers wordt hij geroemd als 'waarschijnlijk de allerbeste fotograaf van zijn generatie' (Het Parool) en 'een wandelende atoombom met 1000 procent talent' (Erwin Olaf). Dit boek nodigt de lezer uit om de complexe wereld van Paul Blanca te ontdekken, waarin schoonheid en pijn hand in hand gaan.