ZÄITENS FLAMM: Wéi dat éischt Blat, sech nach net traut opzemaachen.

Wat bleift, wann d'Zäit net méi no vir leeft, mee als Wäermt an der Hand leie bleift?Zäitens Flamm beweegt sech duerch déi grouss Beweegunge vum Liewen - vum éischte Liicht, iwwer d'Verdéifung vun der Léift, duerch de Schiet vum Verloscht, bis bei eng roueg Form vu Versöhnung, déi heiansdo entsteet.Dëst si Gedichter iwwer dat Droen: Kanner, Léift, Trauer an Zäit. Iwwer dat Weidergoen, ouni dat hannert sech ze loossen, wat an eis weider lieft.D'Sprooch ass roueg a lauschternd. D'Gedichter beweegen sech tëscht Liicht a Schied, tëscht Erënnerung a Géigewaart, a bleiwen do stoen, wou d'Welt soss viru geet.Hei kléngt d'Iwwerzeegung mat, datt d'Häerz méi wéi eng Sprooch schwätze kann - an datt och an der Dämmerung nach eppes brennt, wat net ausgeet.

Pages: 106, Paperback, Independently published