Wittgensteins minnares

Kate beweert dat zij de laatste mens op aarde is en woont ze in verlaten musea die ze op haar tochten aandoet. Haar passie voor beeldende kunst is haar laatste strohalm terwijl ze probeert de tergende eenzaamheid te lijf te gaan. Wat er over haar verleden bekend is, blijft beperkt en wat ze prijsgeeft, blijkt niet altijd betrouwbaar. Ze wantrouwt de taal en ziet zijn beperkingen, een houding die Markson vanuit hypnotiserend proza weet te verbeelden. De roman wordt omschreven als eindtijdsfantasie en experimenteel literair werk, met elementen van een filosofische road novel en een huiveringwekkend vervreemdend boek. Voor dit uitgave kreeg Wittgensteins minnares een begeleidend nawoord van Lieke Marsman, waarin herinneringen aan het openen van het boek worden gedeeld. Dit werk combineert een inventieve stijl met een diepgaande psychologische spanning en nodigt uit tot reflectie over taal, waarheid en eenzaamheid in een verstoord universum.

Kenmerken

• Hoofdpersonage: Kate, laatste mens op aarde
• Setting: verlaten musea, kunst als houvast
• Verteller: onbetrouwbaar, taal als beperking
• Thema’s: eindtijd, experimenteel schrijven, filosofische road novel
• Voetnoot: begeleidend nawoord door Lieke Marsman

Achtergrond en formaat

Auteur: David Markson. Vertalingen: Erik Bindervoet, Henkes Robbert Jan. Uitgegeven op 01/10/2019 door Uitgeverij Van Oorschot. De roman presenteert een eindtijdsfantasie en een vervreemdend verhaal waarbij literaire en filosofische elementen samenvallen in een experimenteel geheel.