WITTE METROPOOL

'Te lang zijn gehandicapten gezien als alleen een lichaam met problemen, te lang zijn ze weggestopt achter hoge muren. Waar ik voor wil staan, zijn mijn rechten als mens, voor mijn rechten op een menswaardig bestaan. Mijn hele leven heeft de wereld mij gezien als een gehandicapte... dat weet ik nu ondertussen wel! Ik wil nu de ruimte om mens te zijn.' Aldus verwoordt Eduard Hefti aan het eind van dit boek zijn mening over de zorg voor gehandicapten. Hij spreekt met kennis van zaken, want hij heeft zijn leven lang in verschillende voorzieningen voor lichamelijk gehandicapten doorgebracht. In dit boek doet Eduard verslag van zijn ervaringen met de wereld van de (kinder)revalidatie. Hij maakt de lezer - tijdens een wandeling door 'De witte metropool' - deelgenoot van zijn belevenissen, zijn twijfels, vreugde en verdriet. Het is een persoonlijk verhaal van een mens-in-wording over artsen, paramedici, groepsopvoeders en gedragsdeskundigen. Ondanks ai hun goede bedoelingen is hij' door heil voortdurend behandeld als een geval, een probleem, hoogstens een interessant object, in stukjes gehakt vanuit de gezichtshoek van diverse specialisten.