Wil je mij poëzie leren?

Vijfenzestig jaar na zijn eerste poëzie zoekt Willem Jan Otten naar het gedicht dat zegt wat hij wil uitdrukken. Hij weet dat hij het gelezen heeft, maar hij herinnert zich het nauwelijks. De zoektocht voert langs zijn eigen werk en langs het oeuvre van dichters die hij dierbaar noemt, terwijl hij centraal stelt wat poëzie kan betekenen: wat is poëzie, van wie heeft een dichter het geleerd, welk gedicht heeft hem wakker gekust, en of poëzie willen is of niet. Het boek fungeert als een essayistische poëziebelijdenis waarin Otten vragen stelt aan zichzelf en aan de dichters die hem fascinereren. In gelijktijdige uitgave met Diepe eb presenteert hij een verzameling beschouwingen over het vinden van een gedicht dat vergeten leek, over op een woord komen en over wat een gedicht afmaakt. Het werk nodigt uit tot reflectie op poëzie als zoeken en wellicht geloven.

Inhoudelijke benadering

Wil je mij poëzie leren gaat over het vinden van een gedicht dat je vergeten bent en over het moment waarop een woord voorbij komt. Het stelt de vraag of schrijven in het zand poëzie kan zijn en of poëzie willen mogelijk is. De verkenning richt zich op vragen zoals: wat is poëzie, van wie heeft een dichter poëzie geleerd, en welk antwoord kreeg Fanny Brawne, het buurmeisje van Keats, op de vraag 'Wil je me poëzie leren?'. Het boek bevat beschouwingen over tal van dichters, waaronder Les Murray, Ida Gerhardt, Chr. J. van Geel, Judith Herzberg, Elisabeth Eybers, Tomas Tranströmer, Jorge Luis Borges, Anton van Wilderode, Wallace Stevens, Denise Levertov, Yehuda Amichai en Czesław Miłosz.

Kenmerken

• Essayistische poëziebelijdenis
• Tweelinguitgave met Diepe eb
• Verkenning van wat poëzie kan betekenen
• Vragen aan dichters en aan zichzelf
• Uitgeverij Van Oorschot, 2022