Waarheidsliefde en biefstuk

Arnon Grunberg reflecteert in Waarheidsliefde en biefstuk op literatuur, op wat lezen met hem doet en hoe je teksten beoordeelt. Hij beschouwt lezen als een vorm van onderhandelen tussen lezer en tekst: in ruil voor de tekst geeft de lezer zich uit, wanneer de tekst sterk genoeg is. Soms gaat de schrijver verder en geeft zich bloot of verraadt hij zich, zoals Max Frisch noemde. Het boek gaat niet alleen over het vertrouwen van de lezer en de schrijver als bemiddelaar, maar ook over de gevaren van de roman en literatuur als redding en als verleider. Het behandelt thema’s zoals het taboe in de literatuur en de bereidheid om ambiguiteit en dubbelzinnigheden te erkennen, met verwijzingen naar auteurs als J.M. Coetzee, Judith Herzberg, Irmgard Keun, Isaak Babel, Marieke Lucas Rijneveld, Guus Kuijer en Arthur Schnitzler. Daarnaast komt aan bod welke kinderboeken Grunberg aan zijn pasgeboren zoon zou aanraden en hoe Multatuli de relatie tussen schrijver en lezer oproept.”

Kernpunten

• Essays over lezen als onderhandelen tussen lezer en tekst
• De schrijver als bemiddelaar en verraad van zichzelf
• De gevaarlijke roman en literatuur als redding
• Verwijzingen naar Coetzee, Herzberg, Keun, Babel, Rijneveld, Kuijer, Schnitzler
• Kinderboeken die Grunberg aan zijn zoon zou aanraden en Multatuli