Voor altijd ergens

Esther Jansma - Voor Altijd Ergens

Esther Jansma, geboren in 1958, is een van de meest vooraanstaande poëten van het moment. Sinds haar debuut in 1988 heeft zij zeven dichtbundels gepubliceerd die kenmerkend zijn voor haar diepgaande gebruik van taal en haar unieke thematiek. In haar werk komen belangrijke onderwerpen terug zoals de gelaagdheid van de tijd, de mysterieuze ordening van de aarde, en de complexiteit van hebben en missen. Jansma’s poëzie nodigt de lezer uit om na te denken over de wereld om hen heen, waar stromend water de aarde kan zijn, een schip als een huis kan functioneren, en een roos kan transformeren in een doodzijnde entiteit. Haar avontuurlijke benadering van het leven en de natuur vindt ook zijn weg in metaforen die de grenzen van de logica en absurditeit verkennen. Een zeemeermin die oplost in de kwantummechanica is slechts een voorbeeld van haar inventieve denkwereld.

In "Voor Altijd Ergens" biedt Jansma een zorgvuldig samengestelde bloemlezing van haar werk die de kern van haar dichterschap vangt. Lezers worden getrokken in haar unieke stijl, waar bittere ernst hand in hand gaat met speelse uitgelatenheid. Haar gedichten variëren van lyrische en hermetische poëzie tot vertelachtige en sprookjesachtige elementen, ver weg van gangbare poëticale modes. “Je moet denken dat je een dichter bent nog voordat je een boek van jezelf in druk hebt gezien”, is een filosofie die Jansma hanteert en die haar creatief proces sterk beïnvloedt. Ze verzet zich tegen de opvatting dat poëzie aan strikte regels gebonden is, wat haar werk een verfrissende en authentieke stem geeft.

Voor haar literaire bijdragen heeft Jansma tal van prestigieuze prijzen ontvangen, waaronder de VSB Poëzieprijs en de Jan Campert-prijs. Haar gedichten zijn bovendien in meerdere talen vertaald, waaronder het Engels, Frans, Russisch en Zweeds. Een van haar Engelstalige bloemlezingen, "What it is", werd uitgegeven door het vooraanstaande Bloodaxe Books in 2010.

Naast haar poëziewerk is Esther Jansma als houtarcheoloog verbonden aan de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed en heeft ze een bijzondere leerstoel aan de Universiteit Utrecht. Haar veelzijdigheid wordt gecomplimenteerd door de opmerking van De Gelderlander: “In Jansma is, ik geloof het vast, de nieuwe Vasalis opgestaan.” In haar poëzie ervaart de lezer de spanning tussen stralende uitgelatenheid en de onherroepelijkheid van de dood, wat haar werk tot een onvergetelijke ervaring maakt.