Trance Appeal

Op Trance Appeal legt Schulze links tussen traditionele en moderne kunst, tussen de Berlijnse school en de rave society, en tussen hoorbaar en dansbaar. Geweldig!" (Uit 'Keyboards', Duitsland, Juli 1996) De stukken op Trance Appeal zijn eigenlijk atypisch voor Schulze. Normaliter is Schulze meer van de lange, intensieve nummers maar door de samenwerking met Jörg (Schaaf) zijn de stukken, zonder ze in te korten, een stuk minder lang geworden. Jörg heeft geen hang naar lange intro's en komt sneller tot een bepaald gevoel bij een nummer. Het muzikale hoogtepunt bij een bepaald nummer komt bij Jörg namelijk al na een minuut of twee, terwijl dat bij Schulze zo tien minuten kan duren. Schulze zegt hierover dat het voor hem geen probleem is dat nummers van kortere duur zijn, zolang hij er maar een zeer goed gevoel bij heeft. Kortom, Trance Appeal is een plaat met wat vlottere nummers dan we van Schulze gewend zijn, maar dat zal de kwaliteit van de nummers niet benadelen. Het blijft een elektronisch genot voor het oor.