Tomaso Albinoni, Antonio Vivaldi: Sonate A Tre &Amp; V

Er zijn talrijke rode draden die de werken op dit album van Da Vinci Classics met elkaar verweven. Zoals bekend betekent de term sonate in het Italiaans letterlijk 'iets om te spelen', terwijl de verwante term cantate 'iets om te zingen' betekent. Samen met de toccata ('iets om aan te raken', d.w.z. te spelen op een klavierinstrument) behoren deze drie genres tot de belangrijkste creaties van de Italiaanse barokmuziek, en zouden ze talloze musici inspireren, zowel in het schiereiland als daarbuiten. Geen van deze genres was een van Vivaldi's favorieten: althans getalsmatig had de Rode Priester duidelijk een voorkeur voor Concerti boven Sonates. Zijn buitengewone kennis van de geheimen van het vioolspel, grotendeels afkomstig van zijn lange en toegewijde frequentering van concerti, kon zich echter gemakkelijk vertalen in vaardige en creatieve werken in de genres van de Sonates. Een element dat veel van Vivaldi's Sonates gemeen hebben is hun 'kamermuziek'-kwaliteit. In zijn werken is het onderscheid tussen 'kerksonate' en 'kamersonate' vaag en opzettelijk onduidelijk. De langzame openingsbewegingen lijken de klassieke volgorde van de kerksonate te suggereren. Vaak ontbreken echter de abstracte en contrapuntische bewegingen die men verwacht bij het beluisteren van dit genre, en worden ze vervangen door dansbewegingen die typisch zijn voor de kamersonatevorm. Bovendien hebben verscheidene van de hier opgenomen stukken van Vivaldi een extrinsiek kenmerk gemeen, dat echter van belang is vanuit het oogpunt van hun receptie en overdracht: hun manuscriptbronnen bevinden zich in verschillende Europese en Italiaanse steden, en hun geschiedenissen zijn verbonden met enkele centrale figuren in het culturele en muzikale veld van hun tijd. Zij getuigen dus van de verspreiding van Vivaldi's werken buiten de grenzen van het water van de Venetiaanse lagune, en van de waardering die zijn muziek genoot onder de kenners. Als we de werken in detail bekijken, kunnen we beginnen met de Sonate RV 26, het instrumentale werk dat van alle hier opgenomen werken het meest geassocieerd wordt met het genre van de kerksonate. Hier stelt de complexe vioolpartituur het solo-instrument in staat een contrapuntische textuur te realiseren die normaal gesproken door twee instrumenten zou worden gespeeld. Bij wijze van contrast lijkt de bas terughoudend om zich in het polyfone weefsel te mengen: terwijl de vioolpartituur handig gebruik maakt van de technieken en stijlen ontleend aan de concertostijl, lijkt het begeleidende instrument zich terug te trekken en het podium aan zijn metgezel over te laten.

Album - Verschenen op 22/07/2022