The Modern Fifties and Sixties

Moderne architectuur werd vanaf het begin van de jaren vijftig een alledaagse verschijning en werd vrij algemeen gezien als een passende uitdrukking van de eigentijdse samenleving. Een groot aantal architecten ging in deze moderne stijl ontwerpen en omdat er een enorme bouwopgave lag, kon deze manier van bouwen in korte tijd het aanzien van Nederland gaan bepalen. De wederopbouw van de Nederlandse maatschappij, de bevolkingsgroei en de sterke economische expansie hebben geleid tot een constant hoge bouwproduktie gedurende de jaren vijftig en zestig.Met de verspreiding van moderne architectuur vond ook een specifieke ruimte- opvatting ingang, waarbij de nadruk lag op ruimtelijkheid en onbegrensdheid. IJle, transparante architectuur en ruim opgezette open verkavelingen zijn uitingen van deze ruimtelijkheid, die ook is terug te vinden in de joyeuze perspectieftekeningen die in de jaren vijftig en zestig furore maakten. De populariteit van deze ruimtelijke architectuur en stedebouw hield verband met de bijzondere betekenis die ruimte destijds had. Allerlei maatschappelijke verschijnselen werden in ruimtelijke termen en beeldspraken verwoord - van vrijheid tot welvaart - en het besef leefde dat veel maatschappelijke kwesties, zoals mobiliteit en de toename van vrije tijd, ruimtelijke vraagstukken waren.De positieve associaties die ruimte had, hielden stand tot het midden van de jaren zestig. Toen werd vrij plotseling ruimte als leegte ervaren. Met de glans van de grote dimensie verdween ook een deel van de optimistische kijk op de modernisering van de samenleving en daarmee kwam een tijdperk ten einde.