The Evolution of Modern Orchestration

Dit werk is niet bedoeld als een uitgebreide verhandeling over instrumentatie of als een pedagogische analyse van de orkestratie. In plaats daarvan richt het zich op de evolutie van het orkest en de orkestratie in samenhang met de muziekgeschiedenis. Bijzonder veel nadruk wordt gelegd op de IMPELLING FORCES die verantwoordelijk zijn voor de ontwikkeling van de orkestratie. Dit vereist een herhaling van enkele bekende feiten die niet verder origineel behandeld kunnen worden. De herformulering van dergelijke feiten vormt echter een noodzakelijke achtergrond om het hoofdthema duidelijk te presenteren, met alle logische evolutiefasen die daarbij komen kijken.

Het boek omvat uitgebreide studies van orkestrale scores, en verwijst naar de standaardwerken van Berlioz, Gevaërt, Riemann, Parry en anderen. Het onderwerp is al uitgebreid behandeld door Lavoix in zijn omvangrijke werk "Histoire de L'Instrumentation", echter vanuit een Franse invalshoek, waarbij de scores van geen enkele Duitse romanticus verder zijn geanalyseerd dan die van Weber en Wagner. Belangrijk is dat "Parsifal", evenals de werken van representatieve componisten zoals Brahms, Saint-Saëns, Tschaikowsky en Dvořák, pas naar voren kwamen nadat het boek van Lavoix was gepubliceerd. Hierdoor wordt duidelijk dat de orkestratie van de negentiende eeuw een vruchtbaar onderzoeksgebied biedt.

Het doel van dit boek is om een volledig beeld te schetsen van de geschiedenis van het orkest en de orkestratie in het Engels, iets wat nog niet eerder op uitgebreide wijze is gedaan. In de verschillende hoofdstukken worden de prestaties van prominente componisten belicht, waarbij niet alleen de kenmerkende aspecten van hun orkestratie worden besproken, maar ook hun algemene creatieve vermogens.

De aanpak begint met een uiteenzetting van de algemene compositiestijl en de betekenis daarvan als bijdrage aan de muziek literatuur. Hierna volgt een gedetailleerde analyse van de behandelingen van de verschillende instrumentgroepen, zoals strijkers, houtblazers en koperblazers, in logische volgorde. Tot slot wordt een eindanalyse gemaakt van de individuele orchestratiemethoden als geheel, met bijzondere aandacht voor hun relatieve waarde in de evolutie van de orkestratie.

Een appendix biedt enkele muzikale voorbeelden uit representatieve orkestrale scores, waardoor lezers verder inzicht krijgen in de beoogde analyses. Dit werk is een waardevolle aanvulling voor iedereen die geïnteresseerd is in de geschiedenis en ontwikkeling van muziek en haar instrumentatie.