Studenci kolorowi i ZT

Czy dyscyplina ma na celu zapobieganie niew¿äciwemu zachowaniu, czy te¿ karanie za nie? Polityka zerowej tolerancji jako ¿rodek dyscyplinarny przenikn¿¿a do systemu szkó¿ publicznych. Nazywana jest "kolejnym przyk¿adem drogi do piek¿a wybrukowanej dobrymi intencjami" (Curwin & Mendler, 1999). Chociä niewielu kwestionuje prawo i obowi¿zek szko¿y do karania uczniów, którzy naruszaj¿ zasady maj¿ce na celu utrzymanie szkó¿ wolnych od narkotyków i broni, inni twierdz¿, ¿e surowe kary sprawi¿y, ¿e zero tolerancji stäo si¿ problematycznym podej¿ciem do zarz¿dzania dyscyplin¿ (Giroux, 2001; Hess, 2003). Wed¿ug badä przeprowadzonych na poziomie stanowym i krajowym nauczyciele zg¿aszaj¿ takie zachowania, jak przeklinanie, szarpanie, popychanie, gro¿by s¿owne i zastraszanie jako najcz¿stsze formy przemocy uczniów wyst¿puj¿ce na terenie kampusów szkolnych (Furlong & Morrison, 1994; Petersen, Beekley, & Speaker, 1998). Jak nauczyciele, którzy przyznaj¿ si¿ do skutecznego zarz¿dzania klas¿, mog¿ prowadzi¿ sensowne zaj¿cia przy takich codziennych zak¿óceniach?