Sting The Soul Cages (CD)

The Soul Cages van Sting is een conceptalbum dat tot het genre pop/rock gerekend kan worden, met duidelijke invloeden uit de adult contemporary en lichte jazz. Het album, uitgebracht in het begin van de jaren negentig, is sterk autobiografisch en intens persoonlijk van toon. Sting verwerkt op deze cd het overlijden van zijn vader, wat resulteerde in een serie nummers waarin thema’s als rouw, verlies, familie en de zee centraal staan. Het album staat bol van maritieme beeldtaal, geïnspireerd door zijn jeugd in Newcastle-Upon-Tyne, waar hij opgroeide vlakbij de scheepswerven. De muziek is tegelijkertijd introspectief en rijk gearrangeerd, met een melancholische ondertoon die past bij het zwaarwegende thema. De productie is verzorgd, met een warme sound, veelal gedragen door subtiele toetsenpartijen, gitaarwerk en Sting’s karakteristieke stemgeluid. Op The Soul Cages zijn verschillende tracks te vinden die inmiddels tot Sting’s bekendste werk behoren. Een daarvan is All This Time, een nummer met een ogenschijnlijk luchtig ritme en een pakkende melodie, waarin de dood van zijn vader en de bijbehorende rituelen worden beschreven. Why Should I Cry for You is een andere prominente track, waarin Sting zijn emotionele worsteling met verlies bijna letterlijk bezingt. Mad About You, met zijn bijbelse thematiek en mystiek, vormt een ander hoogtepunt, waarbij liefde, verlangen en verlies door elkaar heen lopen. De plaat onderscheidt zich binnen het oeuvre van Sting door de sfeervolle en thematisch samenhangende opzet. Elk liedje draagt bij aan het grotere verhaal, dat van een zoon op zoek naar verzoening met het verleden, zijn vader en zichzelf. Vooral de opener Island of Souls en het titelnummer The Soul Cages zijn hier illustratief voor, waarin respectievelijk het rauwe verdriet en de zware symboliek van de zee een rol spelen. The Soul Cages wordt vaak gezien als een mijlpaal binnen Sting’s solocarrière: een van zijn meest persoonlijke, artistiek ambitieuze albums en een krachtig voorbeeld van hoe popmuziek kan dienen als middel tot verwerking en reflectie. Het album laat zich beluisteren als een muzikaal dagboek, waarin de luisteraar wordt meegenomen in de rouwverwerking van de artiest.

Venant de perdre son père au moment d'entrer en studio pour The Soul Cages, Sting, complètement orphelin désormais, nourrit l'album entier (son troisième en solo) de sa peine, et du sentiment de la perte irréparable. Dans la continuité de Nothing Like the Sun, le disque - un album conceptuel qui conte la destinée de Billy, jeune garçon représentant d'une famille ouvrière - creuse le sillon de tempi médiums, et d'un rock-jazz élégant, raffiné, terriblement bien joué et, parfois, terriblement ennuyeux. On retrouve naturellement au côté du chanteur ses compagnons virtuoses, le saxophoniste Branford Marsalis en tête, suivi de près par le batteur Manu Katché, et le percussionniste Ray Cooper. Malheureusement, l'ancien leader de Police n'évite pas systématiquement les pièges tendus de l'auto-complaisance, et du nombrilisme dolent. Il faudrait en fait une terrible empathie avec le Britannique pour adhérer à chaque instant à son désarroi : après tout, si le chanteur utilise The Soul Cages comme une thérapie, il convient de rappeler que l'auditeur, quant à lui, achète un produit manufacturé pour le plaisir. The Soul Cages parviendra au sommet des hit-parades britanniques (et en deuxième place en Amérique), et la chanson-titre (7ème aux États-Unis, et qui permettra à Sting de se voir honoré du Grammy Award de la meilleure chanson rock de l'année), et « All This Time » (5ème) en seront les émérites singles.