Stillicide

Helms Alee's Stillicide, uitgebracht in 2016, is een meesterlijke mix van mathrock, zware riffs, donkere gitaarpop, stoner, shoegaze, prog en noiserock, gebracht door het trio uit Seattle bestaande uit Ben Verellen op gitaar, Dana James op bas en Hozoji Matheson-Margullis op drums. Het album, geproduceerd door Kurt Ballou, is hun meest gefocuste en samenhangende werk tot nu toe, waarin diverse invloeden worden samengesmolten tot een donderende, grijze sfeer die afwisselt tussen aanstekelijke hardrock uit de jaren 90, brute progressieve heavy metal en chaotische sludge noise. Recensenten prijzen de originaliteit van het album, met betere riffs, hooks en vocale interactie – waarbij Verellens keelgeluiden worden gemengd met de sirene-achtige melodieën van James en Margullis – waardoor meerlagige nummers ontstaan die bij herhaaldelijk luisteren nieuwe elementen onthullen en doen denken aan het zwaardere Sonic Youth of het oorspronkelijke Pixies, waarbij de voorkeur wordt gegeven aan grooves die je hoofd doen knikken boven technische overdaad.Dit vierde volledige album is de sterkste collectie van de band tot nu toe en bevat een post-hardcore-esthetiek met anthemische brutaliteit, betoverende melodieën en een beklemmende dynamiek die positiviteit opzuigt te midden van een rockopera-achtige leegte. Het is een prachtige, brute achtbaan: vuile en smerige fuzz-grinds botsen met ijskoude popharmonieën, symfonische intro's maken plaats voor beukende ritmes en ongemakkelijke tempo's weigeren zich gemakkelijk te schikken, allemaal verweven in onwaarschijnlijke juxtaposities die de diepte versterken zonder de roots van de Pacific Northwest, gevoed door koffie en grunge, te verbergen. Stillicide is veel meer dan alleen maar heavy en blinkt uit in songwriting, emotionele intensiteit en productie, waarmee Helms Alee in de praktijk net zo indrukwekkend is als in theorie, waarbij elke laag wordt afgepeld om een bedwelmende, buitenaardse kracht bloot te leggen.