Station Tokio Ueno

Dit is een roman van Yu Miri over Kazu, een man die nergens geluk vindt. Geboren op dezelfde dag als de keizer, werkt hij jarenlang in Tokio in de bouw terwijl hij zelden zijn vrouw en kinderen in Fukushima ziet. Wanneer het noodlot toeslaat, slijt hij zijn laatste jaren in een daklozenkamp in Ueno Park. Door Kazu’s ogen krijgen we het bruisende leven van Tokio te zien dat aan hem voorbijtrekt, en worden de intieme kanten van zijn bestaan getekend door verlies en een onverbiddelijke ongelijkheid. De vertelling is ingetogen en raakt aan zowel persoonlijke als nationale geschiedenis, met een esprit die zowel tragiek als scherpte heeft. Yu Miri’s toon en verhaalstemming laten een melancholische parel ontstaan die de wereld die we delen weerspiegelt. Vertaling door Geert van Bremen geeft de sobere, feitelijke stroom van het boek extra ademruimte.

Verhaal

Kazu’s leven ontvouwt zich in twee werelden: de bedrijvigheid van Tokio en de afstand tot zijn gezin in Fukushima. Zijn dagboeken van verlies en de haperende ongelijkheid bepalen zijn laatste jaren, terwijl de lezer van nabij ziet hoe hij probeert te overleven terwijl de gemeenschap en hijzelf veranderen. Het boek houdt een heldere, licht rauwe toon aan en biedt een beeld van een leven dat niet osobeker kan zijn.

kenmerken

• Thema’s: verlies en ongelijkheid
• Setting: Tokio en Fukushima
• Perspectief: Kazu’s ogen