Spinoza et le problème de l'expression

Le spinozisme onderzoekt vandaag de verhouding tussen ontologie, epistemologie en politieke antropologie. Het doel van dit boek is het samenspel van deze drie dimensies te bepalen via het systematische begrip expressie: de substantie uitdrukt zich in de attributen, de attributen uitdrukken zich in de modi, en ideeën zijn expressief. Spinoza wordt gepresenteerd als een denker die filosofie ziet als een bevrijding en radicale demystificatie, met opvallende parallellen met Lucretius en Nietzsche. De drie dimensies ordenen zich volgens het concept expressie: de univociteit van het Zijn in de theorie van de substantie, de productie van het ware in de theorie van het idee en de praktische vreugde door het beheersen van passies in de theorie van de modi. Ook de lange voorgeschiedenis van het begrip expressie wordt genoemd, en de afwijkende ontwikkeling met Leibniz, die samen met Spinoza een anti-Cartesiaanse beweging vormde. Een van de kernpunten van L’Éthique wordt geschetst als een dubbel werk: continu de proposities, demonstraties en corollaria opvolgen, en tegelijk de felle, discontinue scholia volgen — twee expressieve delen van één werk. Gilles Deleuze bespreekt dit werk in een publicatie uit 1968, bij Editions de Minuit.

Het boek biedt een uitgebreide analyse van Spinoza’s systeem en stijl, met aandacht voor hoe expressie de structuur van zijn theorieën doorloopt: van de substantie via attributen naar de modi en de ideeën.

• Dieptepunten rond de verhouding tussen ontologie, epistemologie en politiek.
• Uitleg van de expressie-relaties binnen de drie dimensies.
• Verduidelijking van het dubbele karakter van L’Éthique.
• Verwijzingen naar de historische context en Leibniz.

• Gilles Deleuze als auteur (1968), publicatie bij Editions de Minuit.
• 332 pagina’s, paperback.