Sperziebonen

Na twintig jaar achter een loket heeft Ria de gave om mensen te lezen aan hun handen en voeten. Ria zit al twintig jaar achter een loket. Ze kijkt niet naar ogen — iedereen kan huilen — maar naar handen en voeten, want die verraden wat mensen willen en hoe lang ze denken te blijven. Als haar vader sterft, verandert dat kijken niet. Het krijgt alleen een ander gezicht.Aan de ene kant staat Willy, twaalf jaar zijn vrouw zonder dat het ergens op papier staat, die nu moet bewijzen dat ze heeft bestaan. Aan de andere kant Karin en Dennis, die rekenen en delen en handig vergeten wat ze zelf al hebben gekregen. Tussenin zit Ria, met een macht die niemand haar heeft gegeven: een vinkje, een formulier, een zin die ze wel of niet intypt. Wat ze niet opschrijft, bestaat niet voor het systeem.In een la ligt een briefje, met een handschrift dat niemand kan tegenspreken, omdat de hand die het schreef er niet meer is. Wie bepaalt wat dat briefje waard is — en wie besluit dat nooit hardop te zeggen?Dit boek is door AI gegenereerd.