Sonic Youth Simon Werner A Disparu (LP)

Simon Werner a Disparu is het negende deel in de SYR-reeks van Sonic Youth. Het gehele album is instrumentaal en fungeert als originele soundtrack voor de Franse thriller van Fabrice Gobert, uitgebracht in 2011. De plaat werd voornamelijk als kwartet opgenomen met Kim Gordon op gitaar in plaats van bas, terwijl Thurston Moore en Lee Ranaldo naast hun gitaren ook piano spelen. De muziek laat het experimentele noiserock van de band luisteren en zoekt naar een verhouding tussen improvisatie en compositie door scènes uit de film te bekijken én uitgebreide improvisaties uit te voeren op terugkerende thema’s. Dit resulteert in beknopte stukken met een evenwicht tussen verfijning en ruwheid, door middel van gewijzigde stemmingen, glinsterende drones en precieze textuurverschuivingen. De artwork is gebaseerd op filmstills en de LP-hoes wijkt enigszins af van de CD-versie. Jim O’Rourke levert bas op één exclusief nummer. Het album varieert in textuur, snelheid en lengte en schetst gefragmenteerde schetsen – fragmentarische soundscapes die de spanning van de film vangen zonder te overdadig te zijn.

Beschrijving

Het negende deel in de SYR-reeks van Sonic Youth is een volledig instrumentale soundtrack voor een Franse thriller. De muziek is ontstaan uit het bekijken van filmscènes en uitgebreide improvisaties op terugkerende thema’s, die later verfijnd werden voor specifieke momenten. Het werk laat een balans zien tussen verfijning en ruwheid door gewijzigde stemmingen, drones en textuurverschuivingen. Met Kim Gordon op gitaar en Thurston Moore en Lee Ranaldo die naast gitaren ook piano bespelen, blijft het geluid dicht bij experimenteel noiserock terwijl de band een puntzetting in cinematografische verrijking zoekt. De artwork op de hoes is gebaseerd op filmstills en de LP-versie verschilt enigszins van de CD-versie. Een exclusief nummer bevat baspartijen van Jim O’Rourke. Het album varieert qua textuur, snelheid en lengte en roept gefragmenteerde schetsen op die de spanning van de film vangen en zo de grens tussen improvisatie en compositie onderschrijven.