Smijdige witheid

Smijdige witheid van Piet Gerbrandy is een exploratief werk waarin lyrisch proza als kader dient voor een meervoudige verkenning van liefde en de onmogelijkheid om alles adequaat onder woorden te brengen. Het boek bouwt voort op raakvlakken tussen poëzie en proza die Gerbrandy eerder verkende in Vriendinnen en Morgen ben ik vrij, maar verankert deze in een vorm waarin verschillende genres samenkomen. Gedichten fungeerden als koorzangen in een tragedie die de rudimentaire handelingen van een fragmentair verhaal, een dialoog, een brief, een filosofische beschouwing en een redevoering in de onderwereld laat samenspelen. De ogenschijnlijke experimentele vorm koppelt een menging van genres aan interpretaties die in de oudheid en middeleeuwen voorkwamen, en biedt zo een meerstemmig beeld van verlangen en taal.

Kenmerken

• Genreoverschrijdend: poëzie, proza en filosofie
• Lyrisch proza vormt kader voor diverse genres
• Gedichten becommentariëren als koorzangen in een tragedie
• Fragmentarisch verhaal met dialoog, brief en filosofische beschouwing
• Redevoering in de onderwereld
• Mengvorm van oudheid en middeleeuwen