Schuur Fire
Uitgelicht
|
5,34 |
Naar shop
|
|
8,51 |
Naar shop
|
|
9,89 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Jazzism oordeel: *** Zangeres Diana Schuur die zowel in het pop- als jazzrepertoire actief is heeft met Schuur Fire een echte jazzplaat met Caribische inslag gemaakt. Ondersteund door de uitmuntende latingroep Caribbean Jazz Project van gitarist Oscar Castro-Neves is dit in elk geval een van de gezelligste platen van Schuur geworden, met interessante instrumentale bijdrage van trompettist Diego Urcola en marimbaspeler Dave Samuels. Het repertoire is echter vrijwel geheel uit het grote jazzboek met klassieke trekpaarden als Lover come back to me en Poinciana, gestoken in een sambajasje. Schuur heeft een uitgesproken stijl, geïnspireerd door die van Sarah Vaughan, met af en toe een zwaar vibrato en uithalen naar het lage of hoge register. Een uiterst gevaarlijke benadering die bij de perfecte Vaughan al op de rand van de goede smaak kon balanceren, maar waarbij de technisch minder perfecte Schuur soms omvalt en tot enige tenenkramp leidt. De vocale capriolen van Schuur zijn daardoor ook een kwestie van smaak geworden. Voor sommigen de aantrekkelijke vulling van een taartbodem, voor anderen een valse kers op het smakelijke ritme van banketbakkersroom. Tom Beetz, redactie Jazzism
Jazzism oordeel: *** Zangeres Diana Schuur die zowel in het pop- als jazzrepertoire actief is heeft met Schuur Fire een echte jazzplaat met Caribische inslag gemaakt. Ondersteund door de uitmuntende latingroep Caribbean Jazz Project van gitarist Oscar Castro-Neves is dit in elk geval een van de gezelligste platen van Schuur geworden, met interessante instrumentale bijdrage van trompettist Diego Urcola en marimbaspeler Dave Samuels. Het repertoire is echter vrijwel geheel uit het grote jazzboek met klassieke trekpaarden als Lover come back to me en Poinciana, gestoken in een sambajasje. Schuur heeft een uitgesproken stijl, geïnspireerd door die van Sarah Vaughan, met af en toe een zwaar vibrato en uithalen naar het lage of hoge register. Een uiterst gevaarlijke benadering die bij de perfecte Vaughan al op de rand van de goede smaak kon balanceren, maar waarbij de technisch minder perfecte Schuur soms omvalt en tot enige tenenkramp leidt. De vocale capriolen van Schuur zijn daardoor ook een kwestie van smaak geworden. Voor sommigen de aantrekkelijke vulling van een taartbodem, voor anderen een valse kers op het smakelijke ritme van banketbakkersroom. Tom Beetz, redactie Jazzism
Prijzen voor het laatst bijgewerkt op: