Schoolpleinmoeders

Ze kunnen hun billen nog niet afvegen, geen veters strikken en amper hun jas aantrekken. Maar zodra ze vier worden is er geen houden meer aan. Of ouders willen of niet: dan gaat hun kleuter naar groep 1. Kinderen weten daar wel raad mee; vaders en moeders vaak iets minder. Hun wereld staat op zijn kop.In Schoolpleinmoeders loopt Mark van der Werf, beter bekend als ?Meester Mark?, een jaar lang met hen mee. Met ouders die hun kroost voor het eerst loslaten met een rugzakje, drinkbeker en brooddoosje. En met ?oude rotten? die al jarenlang broodjes smeren voor het Paasontbijt en weer en wind trotseren tijdens de Avondvierdaagse.Ze roddelen en piekeren wat af! Over Cito-scores, krentenbaarden en traktaties. En net als ze een goed gesprek hebben met de juf of meester, rinkelt er een belletje. Het tien-minuten-gesprek is voorbij ? tot ziens!Maar ouders zetten zich ook met hart en ziel in: ze schrobben de klaslokalen, wieden de schooltuin en bakken 33 mini-croissantjes voor het kerstdiner. Schoolpleinmoeders gaat over lief, leed én luizen.Mark van der Werf maakte na een loopbaan in de journalistiek de overstap naar het onderwijs. Over zijn kortstondige carrièreswitch schreef hij de bestseller \'Meester Mark draait door\'. Van dat boek zijn intussen zo?n 15.000 exemplaren verkocht. Daarna verschenen \'Meester Mark vraagt door\', \'Meester Mark graaft door\', \'Meester Mark rekent het goed\' en \'Een dikke tien van Meester Mark\'.

Verlegen buitenbeentjes en vileine roddeltantes; ouders die sidderen voor hun eerste tienminutengesprek en oude rotten die al heel wat werkstukken in elkaar hebben geflanst. In 'Schoolpleinmoeders' loopt Mark van der Werf (beter bekend als Meester Mark) een jaar lang met hen mee. Op het plein, in de koffiekamer en thuis aan de keukentafel vertellen tientallen ouders hoe zij heelhuids het schooljaar door komen. Alle moeders zijn moe, maar geen van hen laat zich daardoor uit het veld slaan. Ze bakken 28 mini-croissantjes voor het kerstdiner en struinen met stuiterende kleuters door het bos. Slopend, is die basisschooltijd, maar óók ontzettend leuk. Zoals een van de moeders zegt: ‘Ik ben kapot. Maar ik zou het voor geen goud willen missen.’