Saxon Destiny - CD

Destiny is het negende studioalbum van Saxon, uitgebracht in 1988 en later geremasterd. Het album valt binnen het genre heavy metal, met duidelijke invloeden uit hard rock en een meer commerciële, radio-vriendelijke sound dan voorgaande, rauwere Saxon-platen. De materie werd door label en producer naar een meer melodieuze en toegankelijke stijl geduwd, wat door sommige trouwe fans als minder authentiek wordt beschouwd. Bij de opnames zijn Nigel Durham (drums) en Paul Johnson (bas) van meet af aan betrokken geweest; op dit album leverden zij hun enige studiowerk bij de band. Destiny markeerde een keerpunt als laatste Saxon-album uitgebracht onder EMI, waarna verkoopresultaten tot wisselingen binnen de band leidden. De sfeer op Destiny is overwegend melodieus met minder agressie dan het klassieke Saxon, met focus op krachtige refreinen en synthesizer-partijen. Het bevat een mix van ballads en rockers met hitgevoeligheid, terwijl het tempo en de energie in de tweede helft wat gematigd teruggrijpen naar het verleden. Er is een lichte, bijna pop-geïnspireerde aanpak die Destiny onderscheidt van de klassieke NWOBHM-platen van de band. Een aantal opvallende tracks: Ride Like the Wind (Christopher Cross-cover) onderstreept de commerciële koers; I Can’t Wait Anymore illustreert de melodieuze aanpak met pakkende vocalen en synth-ondersteuning; For Whom the Bell Tolls is een mid-tempo nummer met dramatische zanglijnen en thematische diepgang. De remasterde uitgaven bevatten bonustracks en live-opnamen zoals Broken Heroes en Rock the Nations, plus alternatieve mixes, waardoor fans een breed beeld krijgen van de veelzijdigheid van de band in deze periode. Al met al balanceert Destiny tussen toegankelijkheid en behoud van wortels, een interessante momentopname van een ervaren heavy metal-band.

Belangrijkste kenmerken

• Negende studioalbum van Saxon, oorspronkelijk uitgebracht 1988
• Melodieuze, radio-vriendelijke koers met hard rock invloeden
• Laatste Saxon-album onder EMI; verkoop daalde
• Bijdragen van Nigel Durham (drums) en Paul Johnson (bas) op studio
• Diverse remasteruitgaven met bonustracks en live-opnamen
• Opvallende nummers: Ride Like the Wind, I Can’t Wait Anymore, For Whom the Bell Tolls