Rory Gallagher Deuce

Rory Gallagher’s album Deuce is een klassiek bluesrockalbum dat oorspronkelijk verscheen in het begin van de jaren zeventig, maar hier besproken wordt in de geremasterde 2011 LP-versie. Het album vertegenwoordigt het tweede solo-optreden van Gallagher en wordt door velen beschouwd als een stap vooruit ten opzichte van zijn debuut, met een scherpere focus in zowel songwriting als uitvoering. De geremasterde uitgave weet de rauwe energie van het originele werk te behouden, maar tilt het geluid naar een hoger niveau; de gitaar klinkt diep en vol, de baspartij is warm en duidelijk aanwezig, en Gallagher’s zang staat centraal in de mix. Het genre van Deuce is primair bluesrock, met duidelijke invloeden uit rock, folk en jazz. Dit hoor je terug in zowel de meer ingetogen, akoestische nummers als in de vlammende, elektrische tracks die de kracht van een klassiek powertrio laten horen. Het album werd opgenomen met een minimale bezetting: Rory Gallagher zelf op gitaar en zang, ondersteund door bassist Gerry McAvoy en drummer Wilgar Campbell. Deze opzet geeft het geheel een intieme, maar tegelijkertijd ongepolijste, authentieke sfeer. De krachtige rocknummers contrasteren mooi met de gevoelige, soms jazzy en akoestische composities, waardoor het album een breed palet aan dynamiek biedt. Deuce bevat een aantal tracks die in Gallagher’s verdere carrière tot zijn kernrepertoire zouden behoren. Zo is Used To Be een goed voorbeeld van zijn dynamische spel en sterke teksten; het nummer combineert een krachtige groove met rauwe emotie en behoort tot de hoogtepunten van de plaat. Ook In Your Town is een belangrijk nummer: het laat de energie en directe speelstijl van Gallagher horen en is een schoolvoorbeeld van het genre. Een derde opvallende track is Whole Lotta People, waarin zijn kenmerkende slidegitaarwerk en het samenspel met de ritmesectie centraal staan. Elk van deze nummers laat horen waarom Gallagher als gitarist en songwriter zo hoog wordt aangeslagen binnen de bluesrock. Een belangrijk kenmerk van Deuce is het streven naar een livegevoel: Gallagher wilde de spontaniteit en intensiteit van zijn optredens in de studio vangen. Het resultaat is een plaat die ondanks het sobere productieproces buitengewoon levendig en krachtig klinkt, iets wat nog eens wordt versterkt door de remastering van de 2011-editie. Het album deinst niet terug voor lange solo’s of ongepolijste zang; juist die elementen zorgen ervoor dat het authentiek en tijdloos aanvoelt. Hoewel Deuce qua stijl voortborduurt op Gallagher’s debuut, kiest hij hier meer zijn eigen weg. De gitarist zwerft moeiteloos tussen stevige bluesrock en subtiele, introspectieve nummers. De sfeer blijft heel direct en ongekunsteld, alsof je bij een klein, intiem optreden aanwezig bent. Die benadering maakt het album vandaag de dag nog steeds relevant en geliefd, mede dankzij het vakmanschap en de eerlijkheid die uit elke noot spreekt. Deuce verscheen in het begin van de jaren zeventig en is met de 2011-remaster opnieuw actueel gemaakt, zonder daarbij het karakter van het origineel te verliezen. Het album blijft een essentiële luisterervaring voor liefhebbers van bluesrock en voor iedereen die Rory Gallagher’s unieke benadering van het genre wil ontdekken.