Retoryka i mowa polityczna

W niniejszym opracowaniu przeanalizowano retoryk¿ w kontek¿cie jej zastosowania w mowie politycznej. Odzwierciedla ono arystotelesowskie podej¿cie do retoryki, zgodnie z którym jest to "umiej¿tno¿¿... dostrzegania dost¿pnych ¿rodków perswazji" (t¿um. 1991). G¿ównym przedmiotem zainteresowania niniejszej pracy s¿ zatem perswazyjne skutki j¿zyka stosowanego w dyskursie politycznym. J¿zyk nieustannie ewoluuje wraz z dynamik¿ ¿ycia spo¿ecznego. Na uwag¿ zas¿uguje kreatywno¿¿, z jak¿ politycy potrafi¿ wykorzystywä j¿zyk, aby "sprzedä" swoje przekonania, pogl¿dy lub ideologie. Desperacja bez w¿tpienia prowadzi w tym procesie do rozpowszechniania fäszu, co wyjänia negatywny stereotyp zwi¿zany z retoryk¿; zadaniem odbiorców komunikatu jest zatem doskonalenie w¿asnej zdolno¿ci oceny sytuacji. Jako ramy opisowe niniejszego badania wykorzystano teori¿ struktury retorycznej (RST), opracowan¿ przez Williama Manna i Sandr¿ Thompson w 1988 roku. Dane obejmuj¿ przemówienia polityczne, a do analizy wykorzystano przemówienie Alberta Arnolda Gore'a z 2000 roku, w którym przyznä si¿ do poräki w wyborach prezydenckich. RST ukazuje relacje spójno¿ci w dyskursie oraz ich schematyczne przedstawienie.