Protomartyr Agent Intellect
Uitgelicht
|
20,21 |
Naar shop
|
|
20,21 |
Naar shop
|
|
33,98
29,10 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
The Agent Intellect is het derde studioalbum van de postpunkband Protomartyr uit Detroit, uitgebracht in 2015 bij Hardly Art. Het album is geproduceerd, opgenomen en gemixt door Bill Skibbe in de Key Club Recording in Benton Harbor, Michigan, en ontleent zijn naam aan een oud middeleeuws filosofisch concept dat onderzoekt hoe de geest functioneert in relatie tot het actieve intellect of het zelf. Met zang van Joe Casey, gitaar en toetsen van Greg Ahee, bas van Scott Davidson en drums van Alex Leonard, combineert de LP de sombere sfeer van de Britse postpunk uit de jaren '70 met de rauwe garage rock-gevoeligheid van Motor City, wat resulteert in luide, agressieve gitaren, beukende ritmes en een scherpere, meer gepassioneerde productie dan op eerdere albums.Het album heeft een donkere en depressieve toon en worstelt met zware thema's als sterfelijkheid, religie, menselijk kwaad en verlies, waaronder de persoonlijke tragedies van de ouders van frontman Joe Casey tegen de grimmige achtergrond van Detroit. Het wordt omschreven als elegant maar verwoestend, aangrijpend en visceraal, en is Protomartyrs beste werk tot nu toe. Het tilt hun thematische diepgang en muzikale urgentie naar een hoger niveau, terwijl de monotonie van de post-punk wordt vermeden door heldere zang en opwindende energie.
The Agent Intellect is het derde studioalbum van de postpunkband Protomartyr uit Detroit, uitgebracht in 2015 bij Hardly Art. Het album is geproduceerd, opgenomen en gemixt door Bill Skibbe in de Key Club Recording in Benton Harbor, Michigan, en ontleent zijn naam aan een oud middeleeuws filosofisch concept dat onderzoekt hoe de geest functioneert in relatie tot het actieve intellect of het zelf. Met zang van Joe Casey, gitaar en toetsen van Greg Ahee, bas van Scott Davidson en drums van Alex Leonard, combineert de LP de sombere sfeer van de Britse postpunk uit de jaren '70 met de rauwe garage rock-gevoeligheid van Motor City, wat resulteert in luide, agressieve gitaren, beukende ritmes en een scherpere, meer gepassioneerde productie dan op eerdere albums.Het album heeft een donkere en depressieve toon en worstelt met zware thema's als sterfelijkheid, religie, menselijk kwaad en verlies, waaronder de persoonlijke tragedies van de ouders van frontman Joe Casey tegen de grimmige achtergrond van Detroit. Het wordt omschreven als elegant maar verwoestend, aangrijpend en visceraal, en is Protomartyrs beste werk tot nu toe. Het tilt hun thematische diepgang en muzikale urgentie naar een hoger niveau, terwijl de monotonie van de post-punk wordt vermeden door heldere zang en opwindende energie.