Poppies en panda's

Onbedoeld ontwricht Poppie haar leven. Haar onderzoek naar het voorzien van AI met moraal ontspoort, wat haar dwingt te vluchten naar het eind van de wereld. Hier belandt ze in een natuurreservaat, een uitgestrekt oerwoud vol wilde dieren. Dwalend door deze onbekende omgeving, waarin de rivier woest door zijn kloof raast en de aarde rommelt en beeft, zoekt Poppie naar een diepere verbinding met deze onstuimige aarde, die de moeder is van al het leven.

Poppie probeert met man en macht te voorkomen dat zij ook maar de minste rimpeling veroorzaakt. Ze heeft geleerd dat elke interactie met de wereld om haar heen leven in beweging zet, met soms gruwelijke gevolgen. Hierdoor stopt ze met het spelen van sonates, trekt zich urenlang terug achter haar werktafel en observeert de panda's, terwijl ze een kleine jongen ongemoeid laat pianospelen in haar vertrekken. Deze stille observatie van de wereld om haar heen geeft haar een gevoel van rust maar ook van afstandelijkheid.

Doch wanneer stropers het reservaat aanvallen, wordt Poppie gedwongen om deel te nemen aan het leven en de gevolgen van haar keuzes onder ogen te zien. Het verhaal laat de lezer nadenken over de essentie van het leven. Het leven is een mysterie en steeds meer realiseren we ons dat we, net als Poppie, deze wijsheid van de Tao zijn vergeten. In onze jacht op maakbaarheid vergeten we hoe we in harmonie met alles kunnen leven. Hierdoor creëren we, in onze onwetendheid, niet alleen onze eigen chaos, maar beschadigen we ook het leven om ons heen.

Talitha van der Hoeden, de schrijfster, behaalde een Master of Arts en werkte jarenlang als documentairemaker voordat ze met schrijven begon. Dit voelde voor haar als thuiskomen, en sindsdien heeft ze niet meer achteromgekeken. Samen met haar man en kat verruilde ze Amsterdam voor de bergen, waar ze nu schrijft aan wat zij zelf 'zen fiction' noemt. Dit unieke genre kenmerkt zich door een minimalistische en poëtische stijl en verweeft verhalen met zenprincipes zoals eenvoud, leven in het moment, loslaten, vergankelijkheid en non-dualiteit. De personages maken innerlijke verschuivingen door die leiden tot een groter bewustzijn en een hernieuwde blik op de werkelijkheid.

De lezer wordt uitgenodigd om het verhaal niet enkel intellectueel te begrijpen, maar het te ervaren. Dit zogenaamde 'zo-maar-zijn' vormt het wezenlijke, de poëzie in ons bestaan. Zen fiction herinnert ons aan de waarde van al het leven en aan de verbintenis die we hebben met de wereld om ons heen.