L'ouvrage onderzoektheterogeen, lang bestaand fenomeen van tijdelijke woningen na wereldoorlogen en reikt over meerdere steden. In Brest en Lorient ontstonden na de oorlog diverse voorlopige bouwsels; Orléans zag de komst van tijdelijke woningen op minstens 27 locaties. De laatste werden pas in 1978 afgebouwd, terwijl er in 1964 nog plannen waren voor nieuwe “baraques”. Anders dan in de zwaar getroffen steden stond Orléans hoofdzakelijk bekend om één tijdelijk dorp: de Groues. Gedurende bijna dertig jaar leefden de bewoners er in een zekere autonomie, vergelijkbaar met de situatie in andere geïsoleerde wijken. Het verhaal werpt een kritische, empathische blik op stigmatisering en saamhorigheid, en legt verbindingen met hedendaagse prioritaire wijken.
Het werk verschaft een uiteenzetting over de leefwereld van bewoners van tijdelijke dorpen, met aandacht voor sociale dynamiek, stigma en veerkracht. Het laat zien hoe herinnering en identiteit verweven raken met stedelijke reconstructie en maatschappelijke verandering.
Kenmerken
- Onderzoek naar tijdelijke woningen na oorlog
- Orléans’ Groe dorp centraal in het verhaal
- Vergelijking met andere Franse steden
- Autarcie en onderlinge solidariteit belicht
- Tekst van Sylvie Blanchet (Auteur)
- Uitgegeven in 2024 door L’Harmattan
Opmerkingen
- 246 pagina’s; paperback
- Geschreven in het Frans; bevraagjes over stedelijke vooroorlogse bouwwoede en reconstructie
Prijshistorie
Prijzen voor het laatst bijgewerkt op: