Murano Glass and the Venice Biennale

Dit boek biedt een diepgaande verkenning van de aanwezigheid van Murano-glas tijdens de prestigieuze Venetiëse Biennale van 1912 tot 1930. Dit tijdsbestek beslaat de 10e tot de 17e editie van het evenement en wordt gepresenteerd in de nieuwe titel van de "Le Stanze del Vetro" serie. Het werk bevat een zorgvuldige selectie van 135 stukken, waarvan vele zeldzaam zijn, afkomstig uit gerenommeerde musea en particuliere verzamelingen.

Murano-glas en de Biennale

Tijdens deze periode vond een geleidelijke integratie van Murano-glas plaats binnen de tentoonstellingsruimtes van de Biennale. Eerst waren er kunstenaars die dit uitzonderlijke materiaal kozen voor hun werken, en daarna volgde de opening van de toegepaste kunsten die samen met de zogenaamde beeldende kunsten in het Palazzo dell'Esposizione plaatsvond. Deze samenwerking bleef bestaan tot 1930, het jaar waarin de toegepaste kunsten eindelijk een eigen paviljoen kregen in de Giardini, na de bouw van een nieuw gebouw in 1932.

Belangrijke Kunstenaars en Glasproducenten

In de jaren 1910 was het voornaamste Murano-glas ontworpen door diverse kunstenaars, zoals de Noorse beeldhouwer en keramiek kunstenaar Hans Stoltenberg Lerche, de Murano-decorateur Vittorio Toso Borella, en de schilders Vittorio Zecchin en Teodoro Wolf Ferrari. Ook de kunstenaar Umberto Bellotto, bekend om zijn smeedijzeren werken, speelde een belangrijke rol.

Na de onderbreking door de Eerste Wereldoorlog begon in de jaren 1920 de aanwezigheid van glaswerk bij de Biennale te toenemen. Naast de eerder genoemde kunstenaars verschenen er glasproducenten die hun beste creaties onafhankelijk tentoonstelden of samenwerkten met externe ontwerpers. Tot deze producenten behoorden onder andere Giacomo Cappellin en Paolo Venini, V.S.M. Cappellin Venini e C., en de Vetreria Artistica Barovier.

Een Uitgebreide Documentaire Onderzoek

Dit boek, bewerkt door Marino Barovier en Carla Sonego, is het resultaat van grondig bibliografisch onderzoek en een diepgaand documentair onderzoek in het Historisch Archief van de Biennale. Het illustreert aan de hand van tijdsgebonden foto's, tekeningen en documentair materiaal wat er tussen 1912 en 1930 tijdens de Biennale werd tentoongesteld. Dit was een periode die de toetreding van zogenaamde "minderwaardige" kunst tot de wereld van de "hogere" kunsten markeerde, en die de artistieke waarde van de avant-garde producties uit Murano officieel bevestigde.

Het boek biedt een uniek inzicht in de artistieke ontwikkeling van Murano-glas tijdens een belangrijk tijdperk in de kunstgeschiedenis.