Mentally Disordered Offenders

In de smalste zin verwijst de term "mentaal gestoorde dader" naar ongeveer twintigduizend personen per jaar in de Verenigde Staten die worden geïnstitutionaliseerd op basis van het feit dat ze niet schuldig zijn vanwege geestelijke gezondheid, als incompetent worden beschouwd om terecht te staan, en als seksdelict-plegers met een mentale aandoening. Dit omvat ook gedetineerden die naar psychiatrische ziekenhuizen worden overgeplaatst. Hoewel dit aantal significant is, ligt de echte relevantie van mentaal gestoorde daders mogelijk niet alleen in deze cijfers. Hun symbolische rol binnen het juridische systeem is cruciaal.

De 3.140 personen die op een gemiddelde dag in 1978 in staatsinstellingen verbleven met de status 'niet schuldig wegens ontoerekeningsvatbaarheid' zijn bijvoorbeeld relevant, maar maken slechts 1% uit van de 307.276 personen die in dezelfde periode in staats- en federale gevangenissen verblijven volgens het Amerikaanse ministerie van Justitie. Vanuit een puur numeriek perspectief is de rechtspleging rond geestelijke gezondheid misschien 'veel gedoe om weinig' te zijn. Het werkelijk centrale belang van deze zaak ligt in het begrip dat deze personen een symbolische functie vervullen die de gevangenisstraf van de overige 99% legitimeert. Het verweer van ontoerekeningsvatbaarheid, zoals Stone (1975) heeft opgemerkt, is “de uitzondering die de regel bevestigt.” Door een relatief klein aantal mensen te ontheffen van strafrechtelijke aansprakelijkheid, bevestigt de wet de aansprakelijkheid van alle andere wetsovertreders voor sociale sancties.

"Managing the Mentally Disordered Offender" pleit voor een betere gezondheidszorg voor geestelijk gecompromitteerde wetsovertreders en benadrukt de noodzaak deze individuen van onnodige gevangenisstraf te onthouden. Mentaal gestoorde daders vormen unieke problemen binnen onze samenleving, die zowel sympathie willen tonen als willen straffen. Hoe vinden we de juiste balans tussen begrip voor hun ziekte en de oprechte bezorgdheid over hun criminele gedrag? Wat kunnen we doen voor degenen die zijn vrijgelaten uit de gevangenis maar ons de indruk geven dat ze nog steeds een risico vormen voor de veiligheid van anderen?

Met bijdragen van specialisten uit criminologie, strafrecht, sociaal werk, reclassering en recht, benadrukt dit boek het belang van professionele samenwerking binnen gemeenschapsgerichte diensten. Tegelijkertijd erkent het de psychologisch ingrijpende aard van het werken met mentaal gestoorde personen en de reële uitdagingen van het beheersen van hun wangedrag zonder terug te vallen op de repressieve maatregelen die gevangenisstraf met zich meebrengt.