Mémoires noires

Dit boek geeft de stem aan de Congolezen over hun Belgische Congo, de twintig laatste jaren van de kolonie en de dekolonisatie. Het biedt een minder bekend perspectief dat afwijkt van de lange tijd als “officiële” geschiedenis beschreven door België. Het is een levende herinnering: getuigenissen van Congolese overheden, arbeiders en burgers zijn verzameld na lange interviews voor een radioserie, veertig jaar na de onafhankelijkheid. De maçon, de toekomstige minister, de leraar die naar Expo 58 kwam of de jonge militant beschrijven het dagelijkse leven in een kolonie die als “model” werd voorgesteld. Ze schetsen Léopoldville als een stad verdeeld door een feitelijk apartheid, met een blanke stad en een zwarte cité. Ze verwijzen naar gebeurtenissen die het streven naar onafhankelijkheid aandrijven: Congoleense soldaten in de Tweede Wereldoorlog, de opstand van Léopoldville en de toespraak van premier Lumumba op 30 juni 1960. De Congolezen schetsen het koloniaal systeem en hun relaties met blanken, met trots maar ook met wonden, onrecht en het gevoel van afstand. Het boek biedt een genuanceerde kijk op deze periode en op het falen van de dekolonisatie. Een pagina uit de geschiedenis van België en Congo, minder bekend en zeker de moeite waard om te ontdekken.

Inhoud en invalshoek

Het boek presenteert de stemmen van Congolese getuigen over de laatste jaren van de Belgische kolonisatie en de daaropvolgende dekolonisatie, met aandacht voor dagelijkse ervaringen, maatschappelijke verhoudingen en een kritische kijk op de historische lijn.

Vorm en bronnen

De getuigenissen zijn verzameld via uitgebreide interviews voor een radioserie, veertig jaar na de onafhankelijkheid, en bieden een combinatie van persoonlijke herinneringen en historische context rondom Léopoldville, het apartheid-gevoel en de gebeurtenissen rond Lumumba.