Max Frisch, écrivain et architecte

Max Frisch, een Zwitserse schrijver en dramaturg, is ook bekend als architect. Hij oefende dit beroep uit van 1940 tot 1955, het jaar waarin zijn roman Stiller verscheen. Door het succes van Stiller kreeg Frisch internationale erkenning en kon hij zich volledig aan het schrijven wijden, maar de architectuur bleef een centrale zorg in zijn werk en in latere werken. Vanuit decontext van naoorlogse debatten speelde architectuur een bepalende rol in hoe hij participeerde aan literaire en politieke discussies van de wederopbouw en hoe zijn toevlucht tot architectuur dienst deed als instrument om de verschillende facetten van zijn oeuvre op elkaar af te stemmen. Deze bundel plaatst Frisch als schrijver-constructeur in het gezelschap van vooraanstaande literaire en politieke figuren van zijn tijd, zoals Bertolt Brecht, en onderzoekt hoe architectuur zijn werk en ideeën vormde.

Over het boek

Edwige Flückiger-Bainier onderzoekt hoe architectuur verweven raakt met Frischs schrijverschap en hoe zijn werk context en debat over de naoorlogse reconstrueren reflecteert. De publieke rol van architectuur blijkt een instrument om uiteenlopende aspecten van zijn oeuvre coherenter te maken, en de interactie met tijdgenoten zoals Bertolt Brecht illustreert zijn positie in de Duitse taalgemeenschap.

Auteur en uitgave

Edwige Flückiger-Bainier (Auteur) behandelt in deze biografisch-analytische studie de verweving van architectuur en literatuur bij Max Frisch. Het boek verscheen op 22 januari 2026 bij L'Harmattan, telt 226 pagina's en is uitgebracht als paperback door Editions L’Harmattan.