Lohtu (Col)

Hebosagil’s vierde album Lohtu, dat in 2016 verscheen op zwart met gekleurde inkt vinyl, staat als een indrukwekkende cesuur in het oeuvre van deze Finse kwartet. Het album wordt gedragen door een verfijnde mengeling van post-rock, noise, agressieve rock en onderliggende invloeden uit eigen bodem, maar ontleent zijn kracht juist aan het weglaten van overdaad. Waar oudere werken zich vaak kenmerken door een stortvloed aan riffs en dissonantie, zoekt Lohtu het in subtiliteit en spanning. De gitaarteksten zijn korrelig en ijzerhard, de zang rauw en gutturaal, maar de muziek laat ruimte voor stilte en nuance. Het geheel ademt een gevoel van ongemak, alsof elk moment de rust op brute wijze doorbroken kan worden. Het ritmische fundament van het album is strak en doortimmerd, maar nooit opdringerig. Het gitaarspel wisselt tussen dichte wall of sound en ijle, haast folkachtige melodieën, terwijl de dynamiek binnen de nummers zorgt voor een spanningsboog die zelden voorspelbaar wordt. Lohtu is geen eenheidsbrei; elk nummer heeft een eigen sfeer, variërend van dreigend en claustrofobisch tot open en bijna meditatief. De ruwe kanten van de muziek worden afgewisseld met momenten van verstilde schoonheid en zelfs hoop, wat het album een zekere melancholieke diepgang geeft. Lohtu is meer dan een verzameling songs: het is een ervaring, een reis door geluidsterreinen die zelden samenkomen in één plaat. Hebosagil houdt de luisteraar op het verkeerde been, maar weet tegelijkertijd te verrassen en te ontroeren. De gekleurde vinyl-editie voegt hier een visuele laag aan toe, maar het is vooral de muziek die opvalt door zijn eigenzinnige balans tussen ruigheid en verfijning.