Lichaamswater

Lichaamswater is een bundel waarin de uitersten worden opgezocht: uitbundige woordwoekeringen en een precieuze woordkeus uit vele registers; strenge en toch asymmetrische vormen; vloeiende muzikale structuren en een stokkend ritme, dissonanten; open en gesloten; een druppel teer of een hele zee; uitbundige lyriek wisselt af met verontrustende anekdotes; hoge ernst gaat gepaard aan bijtende zelfspot. Hans Groenewegen vindt er opnieuw zijn zintuigen voor uit: tastzin, smaak, reuk, gehoor, het oog. Daarvoor gebruikt hij ons zesde zintuig: de poëzie.

Inhoud en achtergrond

Lichaamswater onderzoekt uitersten in taal en vorm. De bundel toont uitbundige woordwoekeringen naast een precieuze woordkeus uit vele registers, strenge en toch asymmetrische vormen, vloeiende muzikale structuren en een stokkend ritme met dissonanten, en een spel tussen open en gesloten. Teksten wisselen uitbundige lyriek af met verontrustende anekdotes; hoge ernst gaat gepaard aan bijtende zelfspot. Hans Groenewegen zet hiermee zintuigen centraal en benut zijn zesde zintuig: de poëzie, om tastzin, smaak, reuk, gehoor en het oog op te roepen.

Verder geeft de informatie aan dat Hans Groenewegen (1956) eerder de dichtbundel Grondzee publiceerde en in 2002 Schuimen langs de vloedlijn, een essaybundel over poëzie, verscheen. Het werk werd uiteindelijk gepubliceerd op 13 november 2002 bij Park Uitgevers.