Le mental, une production sociale ?

Deze reeks conferenties onderzoekt mentaal lijden en de verbinding met sociale realiteiten die het vormen. De auteur, met veertig jaar praktijk in de psychiatrie en aanzienlijke professionele verantwoordelijkheden, vraagt zich af: ‘Er is geen mentale ziekte’. De analyse van deze stelling en haar voorwaarden voedt een inhoud die zowel theoretisch als praktisch reflecteert. Vanuit het concrete wordt gewerkt met herkenbare instrumenten: dagelijks handelen, het oproepen van waarden, het verbinden van beelden, woorden en lichamelijke sensaties, en het in verband brengen van bedreiging, ontzegging en misbruik. De tegenstelde krachten worden dialectisch en praktisch onderzocht. De levenslijnen van mensen vormen concrete gereedschappen die gezamenlijk ingezet worden in begeleiding. Uit een op de praktijk sociale zijde gestoelde wetenschappelijke werkwijze – het instrument Marx – ontstaat een nieuwe benadering van mentale lijden, gericht op het openen van een andere praktijk onder ‘camarades humains’. Wat kunnen we samen doen om anders te leven en de logica van mentale segregatie en apartheid te ondermijnen?

Inhoud

Deze reeks biedt een analyse van mentaal lijden in relatie tot sociale omstandigheden en onderzoekt hoe uitspraken over ‘geen mentale ziekte’ kunnen worden begrepen en verantwoord. Aan de hand van dagelijkse praktijk, waarden, en het verbinden van beelden, taal en lichaamsgevoelen worden werkwijzen verkend die mensen in zorg en begeleiding verenigen. Door middel van een dialectische, praktische aanpak worden levenslijnen en referentiekaders als concrete hulpmiddelen ingezet. Een wetenschappelijke benadering uit de sociale praktijk, geïnspireerd door Marx, biedt een raamwerk voor een nieuwe benadering van mentale lijden en een praktijk gericht op samenleven en het doorbreken van segregatie- en apartheidgedachten.