Landschappen

Verhaal, essay en dagboek worden verweven tot een fijnzinnige meditatie over beeldende kunst en herinnering. Begrijpen, behouden, herstellen en overleven in een tijd van ecologische en morele crisis. In een vervallen landhuis op het Engelse platteland werkt kunsthistorica Penelope aan het archiveren van de kunst- en boekencollectie die ooit betekenis gaf aan het huis en zijn bewoners. Terwijl ze de objecten catalogiseert, houdt ze een dagboek bij waarin ze haar persoonlijke observaties verweeft met essayistische beschouwingen over schilderkunst in relatie tot de gebeurtenissen in haar eigen leven. Wanneer de broer van haar man voor een laatste keer terugkeert naar het huis dat nu als toevluchtsoord dient voor mensen die door ecologische rampen uit hun huizen werden verdreven, lopen kunsthistorische reflecties over landschappen, lichamen en machtsverhoudingen steeds meer over in herinneringen tegen de achtergrond van het landgoed dat twintig jaar lang haar thuis was. In Landschappen verbindt Christine Lai roman, essay en dagboek tot een fijnzinnige meditatie over hoe kunst en herinnering kunnen functioneren als middel om te begrijpen, behouden, herstellen en overleven in een tijdperk van ecologische en morele crisis.

In een vervallen landhuis op het Engelse platteland werkt kunsthistorica Penelope aan het archiveren van de kunst- en boekencollectie die ooit betekenis gaf aan het huis en zijn bewoners. Terwijl ze de objecten catalogiseert, houdt ze een dagboek bij waarin ze haar persoonlijke observaties verweeft met essayistische beschouwingen over schilderkunst in relatie tot de gebeurtenissen in haar eigen leven. Wanneer de broer van haar man voor een laatste keer terugkeert naar het huis dat nu als toevluchtsoord dient voor mensen die door ecologische rampen uit hun huizen werden verdreven, lopen kunsthistorische reflecties over landschappen, lichamen en machtsverhoudingen steeds meer over in herinneringen tegen de achtergrond van het landgoed dat twintig jaar lang haar thuis was. In Landschappen verbindt Christine Lai roman, essay en dagboek tot een fijnzinnige meditatie over hoe kunst en herinnering kunnen functioneren als middel om te begrijpen, behouden, herstellen en overleven in een tijdperk van ecologische en morele crisis.