La Maison Vide

In Laurent Mauvignier’s roman gaat een familieverhaal diep in de echo’s van een huis dat in 1976 werd heropend. Het landhuis, nagelaten door haar moeder en grootmoeder, huisvest een mengeling van objecten: een piano, een marmeren commode met een bekrast ouderdomsvlek, een Légion d’honneur en foto's waarop een gezicht met knipmes is uitgestorven. Het verhaal verweeft de leefwereld van twee wereldoorlogen met de rurale levenswijze van de eerste helft van de twintigste eeuw, terwijl Marguerite, de grootmoeder, Marie-Ernestine, en de moederfiguren centraal staan en de mannen die rondom hen draaiden. Alles heeft de gang van de tijd merkbaar beïnvloed en langzaam zijn ze meer dan herinneringen geworden: ze zijn de schaduw die het heden kleurt. De verteller tracht deze stemmen weer te laten spreken, te begrijpen wat hun historie voor hem en voor hen heeft betekend en welke lessen schaduw en stilte dragen in de nabootsing van het eigen leven.

Het boek is verdeeld over 752 pagina’s en verschijnt bij Les Éditions de Minuit. De uitgave is een paperback van de eerste reeks met armband. Het werk biedt een diepgravende, poëtische verkenning van familiegeschiedenis en de draagwijdte van onvervulde verhalen.

Kenmerken

• Familiegeschiedenis verweven met oorlogsverhalen
• Een huis als drager van herinnering
• Belicht personages: Marguerite, Marie-Ernestine, familieleden
• Voorbij de censuur: stemmen uit het verleden
• Ritme van rituelen en verstilling in een lange periode
• Eigentijdse reflectie op verlies en identiteit