Traditioneel onderzoek naar plaisir in de literatuur volgt twee sporen: historisch met thematische clustering en esthetiek van de receptie waarbij het leesproces de tekentaal en plezier ondermijnt. Dit essay buigt zich pragmatisch over het teken /plezier/, zijn circulatie en toepassingen in de romans, en presenteert een nieuwe theorie waarin plezier inherent is aan de morphologie van het verhaal. Door filosofie, psychoanalyse, morfologie en semiologie te combineren, wordt betoogd dat de hedendaagse Franse literatuur aan het eind van de twintigste eeuw een transgressief middel is om de heurts van een contemporaneïteit te documenteren. Het werk biedt een wetenschappelijke kijk op hoe teksten plezier genereren via structuur en figuur, en verdiept zo de begrip van literaire vorm en betekenis. Het boek verschijnt bij L'Harmattan en telt 278 pagina’s in een paperback-uitgave, met Alexandre Sannen als auteur.
Kenmerken
- Plezier als inherent element van de vertelformulering
- Morphologie en semiologie vormen sleuteltheorie
- Filosofie en psychoanalyse ondersteunen analyse
- Franse literatuur eind 20e eeuw als transgressie
- Pragmatische benadering van signaal/pleasure in tekst
- Essayvorm met exploratie tussen tekst en ervaring
Prijshistorie
Prijzen voor het laatst bijgewerkt op: