JE SAIS QUE TES YEUX SAVENT

Een indringend en poëtisch verslag over verlies en herinnering, geschreven vanuit de ogen van een dochter die haar vader, getroffen door Alzheimer, probeert te laten voortleven in taal. Het werk combineert klinisch scherp observeren met een lyrische, soms escola-poëtische benadering van het ongrijpbare verloop van de ziekte. De dochter trekt aan de taal om de mens achter de verschraling te zien en haar vader — altijd haar vader — te beschermen tegen de afbraak van decency. Het boek laat zien hoe wie dichtbij staat het heft in eigen handen neemt: de dood en de pijn worden taal, en de medische realiteit wordt poëzie. Een reflectie op de drijfveren die ons menselijk houden wanneer stoïcisme en verlies op de proef worden gesteld.

Estelle Bordaçarre beschrijft een proces waarbij degene die het afscheid moet nemen tegelijk de woorden terugvindt om het verlies te duiden. Het verhaal verplaatst het centrum van gravity van zorg naar voice, van diagnosen naar betekenis, en zoekt naar een vorm van verzet tegen het onzichtbare.

Het oeuvre balanceert tussen waardigheid en ontbinding, en onderzoekt hoe een dochter het verhaal van haar vader herschrijft wanneer hij door vergeetachtigheid uit de spreekkamer verdwijnt en in het labyrint van de ziekte terechtkomt. De toon blijft tegelijk intiem en robuust, met een nadruk op menselijke relaties en de kracht van taal om realiteit te dragen.

Kenmerken

• Récit clinique et poétique du déclin d'un père malade d'Alzheimer
• La fille réapproprie le langage pour redonner corps et voix
• Thèmes: mémoire, mort, langage als middel om realiteit te dragen
• Auteur: Estelle Bordaçarre; publié le 13/03/2025
• 162 pages, format paperback, uitgave door L'Harmattan

Gebruikssuggesties

• Deze beschrijving kan dienen als boekintro bij leesgroepen en bibliotheekcatalogisering.