Inclusief Denken En Handelen In Het Onderwijs / 12

Inclusief Onderwijs is een ideaal. Een mooi ideaal. Het is de erkenning van de vanzelfsprekendheid dat alle mensen allemaal anders zijn. Vele onderwijsmensen zijn hevig geïnspireerd om in hun school of klas onderwijs te geven aan alle kinderen. Verschillen in kinderen — en die zijn zowel uiterlijk als innerlijk normaal gesproken erg groot — vormen geen reden om hen te verdelen in aparte groepen of scholen. Een auteur noemt het de 'maakbare droom van meedoen en mee laten doen'. Is het een droom? Zolang we er over blijven praten, lijkt het daar wel op. Met 'I have a dream' gaf Martin Luther King al aan dat dromen er zijn om waargemaakt te worden. In het Amerikaanse onderwijs is men inmiddels ook druk doende om ten aanzien van 'inclusion' een einde te maken aan apartheid als het gaat over onderscheidende verstandelijke en lichamelijke kenmerken. In Nederlandse en Vlaamse onderwijskringen begint inclusief denken en handelen steeds meer aan haalbaarheidswaarde te winnen. Dat we het allemaal willen is nauwelijks nog een punt van discussie. Maar hoe? Allerlei vormen van 'nieuw leren' worden beproefd. Nieuwe schoolconcepten verschijnen als een kleurige regenboog aan het firmament. Het is inderdaad hoopgevend dat 'het onderwijs' haast begint te maken van 'de school voor iedereen' . Het is de maatschappelijke werkelijkheid die ons hiertoe uitdaagt. Vanzelfsprekend doen leraren dat met een professionaliteitsopvatting die met beide benen in de werkelijkheid staat. De bijdrage van de opleidingen speciale onderwijszorg aan dit proces is voor de hand liggend en zal in de komende jaren steeds sterker worden.