Ik, om maar iemand te noemen

Anton Korteweg levert met zijn vijftiende bundel opnieuw een krachtige, wrang-mooie mix van luchtigheid en melancholie. In heldere, soms schroeiende taal zoekt hij naar houvast in een wereld die steeds meedogenlozer lijkt. De dichter beschrijft de herkenbare ongemakken van ouder worden en de overweldigende stroom van dagelijkse pakjes en impulsen waar je mee te maken hebt. Toch blijft er veerkracht: elke ochtend krijgt het leven weer een kans, en blijven de eerste stappen mogelijk, zelfs als de wereld je enige tijd uit de slaap sleept. De frisse, soms wankelende relatie met de actualiteit krijgt een plek in zijn poëzie, waarbij hij de dagelijkse realiteit met zachtheid en bijtende eerlijkheid benadert. In de pers worden zijn werk en zijn stem geroemd — onder meer voor zijn zelfspot, zijn vermogen om persoonlijke ervaring te verbinden met universele gevoelens, en zijn rustieke, maar sprankelende toon.

De bundel verschijnt in april 2026 bij Meulenhoff Boekerij en telt 78 pagina's. Critici als Arjan Peters, Carel Peeters, Herman de Coninck en Elsbeth Etty prijzen Korteweg om zijn betrouwbare, bevlogen stem en de combinatie van melancholie met levendige taal.

Kenmerken

• Vijftiende bundel van Anton Korteweg
• Melancholiek, scherp en ontroerend in taal
• Behandelt ouder worden en hedendaagse actualiteit
• Kritische lof uit Volkskrant, Vrij Nederland en NRC
• Uitgegeven bij Meulenhoff Boekerij, 22 april 2026
• 78 pagina's, editie 1 armband, mass market paperback