ik hoop dat stoor

De studie over de poëzie van Jan G. Elburg behandelt het hele werk, en vormt zodoende een eerste inleiding tot het werk van de auteur. Daarbij ligt de nadruk op de ontwikkelingen in het werk (Elburg debuteerde met een aantal bundels 'klassieke' verzen, en ontwikkelde zich geleidelijk tot één der hoofdfiguren van de Beweging van Vijftig) en op de continuïteit. Vergelijkingen met generatiegenoten als Kouwenaar en Claus liggen voor de hand: zij benadrukken de specificiteit en de authenticiteit van Elburgs werk, zijn 'eigen stem'. Daarnaast wordt aangetoond dat het werk van Elburg best bestudeerd wordt aan de hand van een aantal literatuurhistorische concepten zoals: hermetisme, maniërisme e.a. Dan blijkt ook dat Elburg, zoals zijn generatiegenoten trouwens, tot een brede Europese traditie behoort van extreem taalgevoelige dichters (men denke aan Huygens of Gongora), die in heel Europa een sterke invloed hebben uitgeoefend (ook het surrealisme, waar Elburg zich sterk mee verbonden voelde, ligt in die lijn). De studie wil zo een aanzet zijn om bepaalde delen verder uit te werken, in meer gedetailleerde studies, in de grondigere behandeling van deelaspecten