I Declare Nothing
Uitgelicht
|
10,30 |
Naar shop
|
|
10,30 |
Naar shop
|
|
15,16 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
I Declare Nothing is een samenwerking tussen Tess Parks en Anton Newcombe, uitgebracht op cd in 2015. Het album valt binnen het genre alternative/indie rock, met duidelijke invloeden uit psychedelica en poprock. De klank is doordrenkt van trage, hypnotiserende gitaarlijnen en dromerige, soms trage ritmes die doen denken aan de late jaren zestig en de sfeer van The Brian Jonestown Massacre. De stem van Tess Parks bepaalt de toon van het album: rauw, hees en melancholiek, volgens sommige critici een moderne kruising tussen Patti Smith en Lydia Lunch. Haar karakteristieke zang zweeft haast door de dichte, mistige productie heen, waardoor de sfeer zwaar en introspectief wordt. De composities van Anton Newcombe combineren klassieke psych-rock elementen, zoals hazy akoestische gitaren, Mellotron-klanken en subtiele elektronische details. Hoewel de sfeer consequent wordt aangehouden en soms monotoon genoemd wordt, levert de samenwerking een betoverende, meeslepende luisterervaring op die zich opent voor wie houdt van trage, weidse klanklandschappen en uitgesproken karakter in zang. I Declare Nothing wordt omschreven als emotioneel, bezwerend en rijk aan details, ondanks de kritiek op het gebrek aan variatie. Het album blijft vooral bij door de unieke sfeer en Parks’ opvallende stemgeluid.
I Declare Nothing is een samenwerking tussen Tess Parks en Anton Newcombe, uitgebracht op cd in 2015. Het album valt binnen het genre alternative/indie rock, met duidelijke invloeden uit psychedelica en poprock. De klank is doordrenkt van trage, hypnotiserende gitaarlijnen en dromerige, soms trage ritmes die doen denken aan de late jaren zestig en de sfeer van The Brian Jonestown Massacre. De stem van Tess Parks bepaalt de toon van het album: rauw, hees en melancholiek, volgens sommige critici een moderne kruising tussen Patti Smith en Lydia Lunch. Haar karakteristieke zang zweeft haast door de dichte, mistige productie heen, waardoor de sfeer zwaar en introspectief wordt. De composities van Anton Newcombe combineren klassieke psych-rock elementen, zoals hazy akoestische gitaren, Mellotron-klanken en subtiele elektronische details. Hoewel de sfeer consequent wordt aangehouden en soms monotoon genoemd wordt, levert de samenwerking een betoverende, meeslepende luisterervaring op die zich opent voor wie houdt van trage, weidse klanklandschappen en uitgesproken karakter in zang. I Declare Nothing wordt omschreven als emotioneel, bezwerend en rijk aan details, ondanks de kritiek op het gebrek aan variatie. Het album blijft vooral bij door de unieke sfeer en Parks’ opvallende stemgeluid.
Prijzen voor het laatst bijgewerkt op: