Hoe Kunnen Wij Zingen Op Vreemde Grond

De meest ingrijpende verandering in het sociale landschap van de laatste decennia betreft zonder twijfel de dramatische afname van de kerkbetrokkenheid. Sociologisch wordt deze geduid als het resultaat van de teloorgang van de integrerende kracht van de religie met als gevolg dat de kerken steeds meer een minderheid zijn geworden. Kan de theologie niet anders dan deze diagnose beamen? Of zijn er vanuit haar eigen theologische benadering ook andere verklaringen mogelijk, die geen verdubbeling zijn van sociologische inzichten? Om hierop te antwoorden verwijst de auteur naar de ballingschapervaring van Israël. Net als de joden kunnen wij de ervaring een minderheid te zijn geworden 'in de verstrooiing' interpreteren als een straf van God. Wij kunnen haar ook zien als een nieuwe kans. Een diasporaspiritualiteit houdt helemaal niet in dat de kerk zich in de spleten en de kieren van deze wereld moet terugtrekken. Zij krijgt een nieuwe maatschappelijke relevantie op het vlak van waarden, normen en zingeving. Dit zal evenwel inhouden dat we in een wereld van toenemende mobiliteit prioriteit geven aan de noodzaak tot territoriale verankering van de geloofsgemeenschap. De auteur sluit af met een bijbelse overweging rond de figuur van Elia en zijn ontmoeting met de weduwe van Sarefat.