Hoe ik talent voor het leven kreeg: roman

Semmier Kariem vlucht uit Irak en na zeven jaar van honger, verdwalen en angst komt hij op 11 februari op Schiphol aan. In de chaos van die eerste dagen kan hij zich het precieze tijdstip niet meer herinneren. Hij vraagt asiel aan, maar wat hij niet weet is dat hiermee het langste wachten van zijn leven begint. Wanneer Semmier zich vestigt in het asielzoekerscentrum, deelt hij deze tijdelijke ‘thuis’ met vijfhonderd anderen. Dit AZC is voor hem, en voor velen met hem, een soort graf waar hun hoop en dromen begraven liggen, omdat de tijd hier stil lijkt te staan.

Een indringende kijk op de realiteit van asielzoekers

In "Hoe ik talent voor het leven kreeg" schetst Rodaan Al Galidi een aangrijpende en indringende roman waarin de ervaringen van een asielzoeker centraal staan. Tegelijkertijd biedt hij ons een spiegel waar we niet van mogen wegkijken. Semmier bestudeert Nederland, het land waarvan hij hoopt deel uit te maken, maar ondanks zijn verblijf is hij en voelt hij zich een buitenstaander. De roman ontsluit zijn innerlijke strijd en de strijd van zijn medebewoners, die eveneens gevangen zijn in een bureaucratisch systeem dat zo taai is als klei.

Menselijkheid en wachten

Al Galidi beschrijft op meeslepende wijze de omstandigheden waarmee asielzoekers in Nederland te maken krijgen. Tijdens dit wachten, dat vaak jaren kan duren, beleven zij hun leven op verschillende manieren; de een lijdzaam, de ander strijdbaarder. Elk personage draagt zijn eigen zegeningen en lasten, maar allemaal delen ze de ervaring van het wachten op een nieuw begin.

Een aanklacht en een monument

Het AZC wordt door Al Galidi omschreven als een graf waarin de tijd van honderden mensen begraven ligt. Hij richt hiervoor niet slechts een monument op, maar ook een krachtig aanklacht tegen de onbarmhartigheid van de wetten en regels die deze mensen opleggen. De roman nodigt uit tot reflectie en vergt van ons dat we ons ongemakkelijk voelen over wat we zien. Aangezien de verhalen van deze mensen ons allemaal aangaan, is "Hoe ik talent voor het leven kreeg" zowel een krachtige verhaallijn als een oproep tot empathie.

Rodaan Al Galidi heeft met zijn boek een onvergetelijk verhaal neergezet, waarin de ervaringen van asielzoekers via Semmier’s ogen indringend worden gepresenteerd. Dit boek is een belangrijk document van onze tijd, vol emotie, inzicht en een dringende vraag naar humaniteit.