Het leed van de stoftor

De stoftor woont op de maan en blijft lang onopgemerkt door andere wezens. Vanuit een afstand ziet hij alle dieren die hij nooit ontmoet. Op een dag klinkt er uit zijn toeter een uitroep: Het spijt me. De dieren horen het en ieder van hen interpreteert die woorden alsof ze voor hen bedoeld zijn. De neushoorn denkt dat het het nijlpaard zei toen die op zijn tenen trapte, de beer gelooft dat hij het zelf uitsprak nadat hij alle taarten had opgegeten, en de eendagsvlieg vraagt zich af wie heeft bepaald dat hij maar één dag mag bestaan. Terwijl de woelrat vindt dat spijt nergens voor nodig is, denkt men dat het spijt te maken heeft met kiespijn, jeuk en koude voeten. Dan overweegt de stoftor opnieuw te roepen: Het spijt me dat ik heb geroepen dat het me spijt.

Verhaal

De stoftor woont op de maan. Niemand weet van zijn bestaan. Ver weg ziet hij alle andere dieren. Op een dag roept hij zomaar door een toeter: ‘Het spijt me!’ De dieren horen hem en elk van hen denkt dat die woorden voor hem zijn bestemd. De neushoorn meent dat het nijlpaard het zei toen die op zijn tenen trapte, de beer gelooft dat hij het net zélf zei toen hij alle taarten had opgegeten, en de eendagsvlieg kijkt omhoog: ‘Bent u het die heeft bepaald dat ik maar één dag heb?’ Terwijl de woelrat vindt dat spijt nergens voor nodig is, net als kiespijn, jeuk en koude voeten, overweegt de stoftor te roepen: ‘Het spijt me dat ik heb geroepen dat het me spijt.’