Herinneringen aan het levenloze

Over de onzichtbare inwoners van een stad en de mensen die we liever niet zien. In ‘Herinneringen aan het levenloze’ schetst Michiel Cox het verhaal van een toneelstudent die met zijn vriendin gaat samenwonen in Rotterdam. Tijdens het uitpakken van de dozen denkt hij na over zijn afstudeervoorstelling, maar hoe dichter het moment nadert waarop hij moet presteren, hoe sterker de verlamming en apathie toeslaan. Verderop in de stad ligt een vrouw dood in bed. Ze vraagt zich af waarom niemand haar heeft gevonden. En waarom ligt ze met haar hoofd bij het voeteneinde? Ogenschijnlijk zijn er geen overeenkomsten tussen de student en de vrouw, tot blijkt dat mislukte dromen en de daarbij horende eenzaamheid hun levens beheersen. ‘Herinneringen aan het levenloze’ is een ontroerende roman die de grenzen van de verbeelding opzoekt. Het is een ontluisterend verhaal over de onzichtbare inwoners van een stad. Of beter: over de mensen die we liever niet zien.

Samenvatting

In de late herfst van 2013 wordt in Rotterdam het stoffelijk overschot van een vrouw aangetroffen; ze ligt al tien jaar dood in bed. In Herinneringen aan het levenloze neemt de vrouw zelf het woord en probeert uit te vinden hoe ze in deze situatie terecht is gekomen. Hoe komt het dat niemand haar heeft gevonden? En waarom ligt ze met haar hoofd bij het voeteneinde? Naast het ongevonden lijk wordt de roman bevolkt door daklozen, eenzamen en door de schrijver zelf die, ten tijde van de vondst, in Rotterdam zijn verhuisdozen uitpakte, op de vlucht voor mislukte dromen en de daarbij horende eenzaamheid. Het verhaal beweegt zich tussen werkelijkheid en fictie en zoekt de grenzen van de verbeelding op. Herinneringen aan het levenloze is een onverhoeds ontluisterende en ontroerende roman over de onzichtbare inwoners van een stad, oftewel de mensen die we liever niet zien.