Happy faces

Happy Faces van de Dave Robbins Big Band is een dubbel-lp die uitblinkt binnen het genre van de jazz, meer specifiek de bigband-swing. Dit album, uitgebracht in 2025, is in feite een verzameling van zorgvuldig bewaarde opnames uit de periode tussen 1963 en 1965, toen de band optrad in de bekende Cave Supper Club in Vancouver. Op deze dubbel-lp hoor je het geluid van een jazzorkest dat de energie en verfijning van het klassieke bigbandtijdperk combineert met de moderne invloeden van West Coast Jazz. Het album opent met een krachtige introductie vanaf het podium ('From the West Coast, it’s Jazz Workshop!') en de titeltrack Happy Faces, een compositie van Sonny Stitt, gearrangeerd door Quincy Jones. Robbins en zijn bigband verkennen gedurende het album een breed scala aan expressieve mogelijkheden, met een kenmerkende focus op ritmische complexiteit en harmonische rijkdom. Het samenspel is strak geregisseerd, met veel ruimte voor individuele solo’s zonder dat het collectieve karakter verloren gaat. Opnames laten de luisteraar kennismaken met markante blazerssecties, contrastrijke thema’s en dynamische solo’s die het vakmanschap van de betrokken muzikanten onderstrepen. Een voorbeeld hiervan is het nummer Asiatic Raes, een stuk waarin trompettist Don Clark en tenorsaxofonist Fraser MacPherson schitteren in hun improvisaties. In Africa Lights, een compositie van Bobby Hales, krijgt Dave Robbins ruimte voor een karakteristieke trombonesolo die zowel technisch als muzikaal indruk maakt. Ook Canto de Oriole is een opvallend stuk, waarbij bassist Paul Ruhland een inventieve groove neerzet, die perfect wordt aangevuld door Bobby Hales op trompet en Chris Gage op piano. Deze stukken illustreren de veelzijdigheid en het hoge niveau van de solisten binnen de band. Happy Faces biedt een staalkaart van de Canadese bigbandtraditie en laat niet alleen bekende maar ook minder bekende West Coast-musici in topvorm horen. De muzikale sfeer is uitgesproken swingend, met invloeden van zowel Amerikaanse als Canadese jazztradities. De arrangementen zijn doordacht, met subtiele details die het luisterplezier vergroten en het ambacht van de bandleden benadrukken. Met in totaal twee elpees vol muziek is Happy Faces een bijzonder tijdsdocument én een ode aan de vitaliteit van de jazz. De band weet moeiteloos het enthousiasme en de precisie van het bigbandidioom te combineren met een gevoel van avontuur en vrijheid. Daarmee is dit album niet alleen een hommage aan Dave Robbins en zijn muzikale netwerk, maar ook een belangrijke aanvulling op de discografie van de Noord-Amerikaanse jazzscene.