Groundhogs Blues Obituary (CD)
Uitgelicht
|
31,95 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Blues Obituary van The Groundhogs uit 1969 markeert een belangrijk keerpunt in de carrière van deze Britse bluesrockband. Het tweede studioalbum toont de band in hun klassieke trio-bezetting met Tony McPhee op gitaar, Pete Cruikshank op bas en Ken Pustelnik op drums. Het album beweegt zich in het territorium van blues-rock, Britse psychedelica, hard rock en prog-rock, waarbij de band een brug slaat tussen de traditionele blues van hun beginjaren en de meer progressieve richting die ze daarna zouden inslaan. De muziek situeert zich ergens tussen een ingetogen Jimi Hendrix, de Jeff Beck-era van The Yardbirds en de boogie-beweging van die tijd. Het album fungeerde als een soort afscheid van hun blueswortel, voordat ze zich richting het meer populaire en progressieve geluid van hun volgende album Thank Christ for the Bomb zouden bewegen. Deze geremasterde cd-versie brengt het album opnieuw onder de aandacht van liefhebbers van late jaren zestig rock. Hoewel Blues Obituary door critici niet wordt beschouwd als een verloren klassieker of grote ontdekking uit die periode, vertegenwoordigt het wel een solide bijdrage aan de Britse bluesscene van het einde van de jaren zestig. De band heeft ondanks hun constante muzikale activiteit nooit de grote doorbraak gekend en wordt zelden genoemd in rockgeschiedenisboeken, deels omdat het soort blues dat zij speelden uit de mode raakte. Toch blijft het album een interessant document van een band die met hun power-trio-geluid en soms sociaal-politieke intenties een eigen plek probeerden te veroveren in het rijke muzikale landschap van die tijd.
Vergelijk aanbieders (1)
Blues Obituary van The Groundhogs uit 1969 markeert een belangrijk keerpunt in de carrière van deze Britse bluesrockband. Het tweede studioalbum toont de band in hun klassieke trio-bezetting met Tony McPhee op gitaar, Pete Cruikshank op bas en Ken Pustelnik op drums. Het album beweegt zich in het territorium van blues-rock, Britse psychedelica, hard rock en prog-rock, waarbij de band een brug slaat tussen de traditionele blues van hun beginjaren en de meer progressieve richting die ze daarna zouden inslaan. De muziek situeert zich ergens tussen een ingetogen Jimi Hendrix, de Jeff Beck-era van The Yardbirds en de boogie-beweging van die tijd. Het album fungeerde als een soort afscheid van hun blueswortel, voordat ze zich richting het meer populaire en progressieve geluid van hun volgende album Thank Christ for the Bomb zouden bewegen. Deze geremasterde cd-versie brengt het album opnieuw onder de aandacht van liefhebbers van late jaren zestig rock. Hoewel Blues Obituary door critici niet wordt beschouwd als een verloren klassieker of grote ontdekking uit die periode, vertegenwoordigt het wel een solide bijdrage aan de Britse bluesscene van het einde van de jaren zestig. De band heeft ondanks hun constante muzikale activiteit nooit de grote doorbraak gekend en wordt zelden genoemd in rockgeschiedenisboeken, deels omdat het soort blues dat zij speelden uit de mode raakte. Toch blijft het album een interessant document van een band die met hun power-trio-geluid en soms sociaal-politieke intenties een eigen plek probeerden te veroveren in het rijke muzikale landschap van die tijd.