George Harrison Extra Texture (LP)

Extra Texture (Read All About It) is het zesde studioalbum van George Harrison en verscheen in zijn oorspronkelijke vorm als LP. Het album geldt als het slotstuk van Harrison’s contract met Apple Records en was het laatste studioalbum dat op Apple werd uitgebracht. Extra Texture viel op door zijn afwezigheid van spirituele teksten, een kenmerk dat doorgaans nadrukkelijk aanwezig was in Harrisons eerdere soloalbums. Deze plaat werd hoofdzakelijk in Los Angeles opgenomen, tijdens een periode waarin Harrison zich aan het vestigen was als producent en het hoofd van zijn eigen label, Dark Horse Records. Dit Amerikaanse karakter heeft duidelijk zijn sporen nagelaten op de muziek. De sound van Extra Texture wordt namelijk sterk bepaald door het gebruik van keyboards, elektrische piano’s en soulvolle arrangementen. De soul en Motown-invloed zijn merkbaar, met een prominente rol voor gastmuzikanten zoals Billy Preston, Gary Wright, Leon Russell en Jim Keltner. Hierin verschuift Harrison weg van zijn typerende slidegitaarspel naar een geluid dat rijker is aan blazers en toetsenpartijen, en meer groove en melancholie bevat. Toch ontbreken elementen van funk en pop ook niet, waardoor het een veelzijdig en organisch werkstuk is binnen zijn oeuvre. Inhoudelijk is Extra Texture een persoonlijk en bij vlagen ingetogen album, ontstaan kort na een periode van tegenslagen zoals een ongelukkige Noord-Amerikaanse tour en de matige ontvangst van het voorgaande album Dark Horse. De teksten zijn opvallend direct, reflecteren op kritiek en zelftwijfel, zonder terug te vallen op religieuze of spirituele thema’s. De productie heeft soms een rauwe rand, wat past bij de openhartigheid van de songs. Een van de bekendste nummers van het album is You, een energieke, Motown-geïnspireerde single die opvalt door zijn hitpotentie en aanstekelijke refrein. Het nummer This Guitar (Can’t Keep from Crying) is van bijzondere betekenis; het geldt als een vervolg op zijn beroemde Beatles-compositie While My Guitar Gently Weeps en fungeert tegelijk als een reactie op critici en sceptici. Ook het nummer Tired of Midnight Blue verdient vermelding, mede door de inzet van Leon Russell op piano. Dit lied, dat een gevoel van vermoeidheid en melancholie uitademt, vangt het introspectieve karakter van het album goed. Naast deze tracks bevat Extra Texture composities als The Answer’s At The End, World of Stone, Grey Cloudy Lies en het eigenzinnige His Name Is ‘Legs’ (Ladies And Gentlemen). Qua genre is Extra Texture vooral te omschrijven als soulvolle poprock met sterke inspiratie uit de soul, Motown en lichte funk, deels als gevolg van de Amerikaanse studio-invloeden en samenwerkingen. Het is minder uitgesproken rock-georiënteerd dan zijn vroegere werk en straalt door de gebruikte instrumentatie en de productie een warm, enigszins melancholiek geluid uit. In het kader van herwaardering werd dit album opnieuw uitgebracht op remastered LP, waarbij het geluid werd opgepoetst en het album onderdeel werd van een bredere heruitgave van Harrison’s solowerk. De LP-uitgave valt op door een bijzondere, getextureerde hoes met die-cut ontwerp, wat ook visueel aansluit bij het unieke en gelaagde karakter van de muziek. Extra Texture is een album dat beter tot zijn recht komt in contemplatie dan in onmiddellijke hitgevoeligheid, en vormt een intrigerend hoofdstuk binnen het post-Beatles solo-oeuvre van George Harrison.