Filozofia nudy

Nuda jest cz¿sto lekcewäona jako co¿ b¿ahostkowego, a jednak filozofowie - od Pascala po Heideggera - traktowali j¿ jako prawdziw¿ wskazówk¿ dotycz¿c¿ struktury ludzkiej egzystencji. W niniejszej ksi¿¿ce autor dowodzi, ¿e nuda zas¿uguje na powän¿ uwag¿ filozoficzn¿, poniewä nie jest to po prostu brak bod¿ców, lecz ujawniaj¿ca si¿ rozbie¿no¿¿ mi¿dzy tym, co oferuje dana sytuacja, a tym, czego faktycznie potrzebuje umys¿ lub jä¿. Przez cä¿ ksi¿¿k¿ przebiega kluczowe rozró¿nienie: nuda sytuacyjna ma mo¿liw¿ do zidentyfikowania przyczyn¿ i dost¿pne lekarstwo, takie jak opó¿niony poci¿g czy nudny wyk¿ad, podczas gdy nuda egzystencjalna lub g¿¿boka nie ma konkretnego przedmiotu, pojawia si¿ nawet w komfortowych okoliczno¿ciach i nie da si¿ jej rozwi¿zä poprzez zmian¿ otoczenia. Ta druga, g¿¿bsza forma jest prawdziwym tematem ksi¿¿ki, poniewä to w¿änie j¿ filozofowie uznali za autentycznie odkrywcz¿, a nie jedynie uci¿¿liw¿.